Right Brainer

'Rasyon

2011-06-22T23:51:00.000-07:00

Naniniwala akong hindi lamang mata ang nakakakita. 'Pagkat kahit ako'y pumikit, iyong mukha ang nasisilayan ko. Ang iyong tingin tila dinadala ako sa kalangitan.

Gugustuhin ko nang mahimlay ng habambuhay kung ang huli kong makikita ay ang iyong ngiti. Sa paghimlay ko'y ikaw ang ala-ala -- wala nang iba. Iiwan ko ang mundo kasama ang problema't pasakit na dulot neto. Salamat at habang ako'y nabubuhay, nariyan ka, binibigyang rason ang aking paggising.

Ikaw ang inspirasyon. Ubod ng kapangyarihan. Kayang pagkalooban ng ngiti matamlay na pisngi. Ikaw ang rasyon ng aking kagalakan. Marahil, ikaw siguro ang RASYON sa salitang inspirasyon.

Salamat.

ReSign

2011-05-01T09:37:00.000-07:00

Matagal na panahon na akong di nakapagtala dito sa aking mumunting "diary". Napakadaming nanyari, napakadaming pinagkakaabalahan na pinagsisisihan kong hindi naitala dito noon. Wala nang magagawa, nanyari na ang nanyari. Buti nalang at may tinatawag na ala-ala sa bawat isa sa atin.

Ngayon ay 12:39 am, May 2,2011. Linggo. Maya maya ay may pasok na sa trabaho. Ang aking trabahong unti-unting nagiging penitensya sa aking kamalayan. Araw-araw, oras-oras, nabibigatan ako pag iniisip ang lahat tungkol sa trabaho. Hindi naman ako overloaded etc., katunayan, wala nga akong ginagawa sa opisina, ngunit hindi ito ang gusto ko. Pakiramdam ko walang "growth" na nangyayari sa akin. Bumababa tuloy ang tingin ko sa sarili ko. Matagal ko nang gustong magresign. Ang hirap pala. May ilang kasing mga bagay na aalalahanin pag umalis sa trabaho. Unang una ay ang pera, malamang. Pano ako lalaba? Pano ako kakain? Pano ko bibilhin ang mga gusto ko kung wala akong trabaho? Hay.. never ending. Kaya ang resulta nito'y nagtitiis parin ako sa isang kompanyang hindi ko naramdaman ang kasiyahan. Sabi ng iba, lumipat na ako dahil mas madaming oportunidad ang nag-aantay sa akin sa labas. Sana nga ganun kadali. Gusto ko na. Gusto ko na. Lord, bigyan mo ko ng senyales.

Panginoon, ikaw ang Diyos ng bukas. Naniniwala ako na pag dumating ako sa puntong bibitaw na, ikaw ang sasalo sa akin. Sa mga oras na iyon, nawa'y maramdaman ko ang kapayapaan na walang pagsisisi kahit katiting.

.....ilang buwan pa?.......

Revelation

2010-06-03T18:32:00.000-07:00

Iba ang pagmamahal ng Lord sa bawat isa sa atin. Sobrang nakakamangha kung paano niya pinapakita ito. Minsan ay literal, minsan ay di maipaliwanag.

Matagal na kong hindi nakakapakinig ng mga praise and worship songs sa ipod. Madalas kasi puro mga trip kong music ang pinapakinggan ko -- yung mga kantang makakapagpaimprove sa aking musicality. Kanina, noong nasa jeep ako patungong lrt, nakinig ako ng ipod. Nagsimula kay Norah Jones ang aking pakikinig. Pag tapos ng Carnival Town na kanta, ini-scan ko ang mga playlist ko at sa di malamang kadahilanan. Bigla kong napansin ang More than Life album ng Hillsong United. Eto ang isa sa mga pinakapaborito kong album. Sobrang powerful ng mga kanta sa akin. Habang pinapatugtog ang mga awit, nagbalik ang napakadaming alaala. Pati ang simoy ng hangin noong panahon kung san sobrang init ko kay Lord ay parang naaalala ko dahil sa simoy ng hangin ngayon. Ipinikit ko sandali ang aking mga mata at sa di alam na dahilan, parang ako'y naluluha. Kasabay ang awit na Where the Love Last Forever, ako'y taimtim na nakinig sa bawat mensahe ng awitin. Nagsimula sa "It used to be darkness... without you", unti-unting nangusap si Lord sa akin. Lahat ng mga milestones ko bilang Christian ay bumalik. Ang sarap ng pakiramdam. Lahat ng bugnot ko sa buhay ay biglang winalis ng pagmamahal ni Lord. Malinis na malinis. Kadalasan kasi, sa mga ganitong oras, ako'y sobrang bugnutin ay masungit dahil sa pagod at mga nakakairitang tao. Noong ako'y nakasakay na sa LRT, tinitignan ko ang bawat isang tao sa paligid ko, parang may nangungusap sa'kin na sinasabing ako'y mapalad dahil ako'y niligtas ng Lord. Hindi ko alam pero tiyak akong hindi lamang ako itong nag-iisip. Madalas kasi ay wala akong pakialam sa paligid. As in.

Salamat Lord!

2010-06-03T01:58:00.000-07:00

Ang bilis ng linggo, ang tagal ng araw! Weirdo, pero iyan ang pakiramdam ko ngayon. Nagulat ako na Biyernes na bukas. Kelangan ko pa icheck kung talaga ngang friday na bukas dahil ang bilis ng linggo. Ewan ko ba ba't ang tagal ng araw sa kin. Slow mo pero parang nakakasakay na ko unti unti. Di kagaya noon na mabubugnot ako sa inis dahil sobrang bagal ng oras.

Salamat naman at Biyernes na bukas. Ibig sabihin, makakapagpahinga ako ng 2 araw. Nakokonsensha nga ko minsan dahil ako lang ang walang pasok ng sabado dito sa opisina. Kung tutuusin, whole day din akong busy ng sabado. Busy sa church eh. Pero super enjoy ko ang sabado at linggo. Walang sasarap sa mga araw na iyan.

5 o'clock na ngayon. Tahimik na. Patay na ang mga makina sa baba. Tahimik na. Ang sarap ng 5 to 6pm dito. Halos tengga time na talaga, kahit kanina pa kong umaga tengga. Hay. Hindi ko naman ginugustong matengga dito. Mas gusto ko talaga ang may ginagawa dahil mas mabilis ang oras pag busy.

Ang lamig na talaga ngayon. Senyales na tag-ulan na talaga! Sarap mag lakad sa labas. Sa kabila ng putik at dumi, sobrang sarap ng simoy ng hangin. Fresh na fresh ang amoy. Parang nasa ibang mundo kumpara sa init netong ma nakaraang araw!

2010-06-02T22:04:00.000-07:00

Isang napakagandang araw sa inyong lahat. Masarap ang pakiramdam ko nung pagbangon ko kaninang umaga. Kakaiba sa mga nagdaang paggising ko kanina. Hindi pawis ang sumalubong sa akin kundi isang napakalamig na panahon at malakas na ulan. Ang sarap. Yung pakiramdam ay maihahalintulad sa nadarama ko noong ako'y estudyante pa lamang -- iyon ay yung pag gising ko, alam ko na na suspended ang klase dahil sa bagyo. Ganon ganon ang pakiramdam ko kanina. Kaya magaan ang loob kong pumasok sa trabaho kanina. Hayyy..

Kasalukuyan akong nagkakape sa starbucks dito sa makati. Ang inorder ko ay ang bago kong paborito, cafe mocha. Gusto ko yung tapang niya. Sana magising ako mamayang 1-6 pm.. Hapontukin time, ika nga ni idol Ramon Bautista. Di bale nagenervon naman ako.

Natawa ako kanina pag-order ko. Kasi salita ng salita yung babae, habang, nagtatanong kung iced o hot. Sabi ko hot. Tapos nagsasalita pa lang ako , sinabayan ako nang anong size. Ewan ko, anong nanyari sa utak ko, nasabi ko, "hot na iced" hahaha. Tawa sila ng tawa. Natawa din ako. Haha. Kahiya.

Nakakainis ang mga taong epal. Meron lang talagang nilalang na saksakan ng epal. Epaloids talaga. Tuwing nagttrabaho ko kada umaga. Meron isa sa opisina, titingin sa ginagawa ko, comment ng comment kesyo ganyan, ganito. Epaloids talaga. Kumukulo dugo ko sa kumag na yon. Sobra. Kesyo wala siyang ginagawa, nangingialam ng mga may ginagawa. At heto ang epal don, di naman siya parte ng creative dep't. Hay... Saksakan ng epal!

Paubos na ang kape ko. Ang ayoko lang dito sa cafe mocha. Tuwing paubos na, laging nakakasuka yung feeling. Siguro dahil sobrang malasa. Pero oks lang. Carry naman.

Naku 12:39 na sa relos ko, sana di ako malate pabalik. Bye bye!

Ngayon ay Biyernes

2010-05-13T20:13:00.000-07:00

Ngayon ay espesyal na araw para sa akin. Biyernes ngayon at ito ang huling araw na trabaho para sa akin ngayong linggo. Mamaya. Mamamasyal kami ni Zarah sa MOA. Excited na ko! Kakaiba ngayon dito sa opisina, parang tengga mode lahat. May naglalaro ng pc games, may nagkekwentuhan, may nakaupo lang at may nagsusulat ng blog (ako yun!) Masarap sana ang ganito kaso ang tagal ng oras pag walang ginagawa. Buti nalang walang boss ngayon. Kaya malaya kaming lahat ngayon.

11 am na ngayon. Ilang minuto na lang lunch break na. Yes!! Pahinga time na ulet. Ang sakit kasi ng batok ko ngayon eh. Ewan ko ba, pag nai-stress ako e! Mas okay na kesa kahapon. Gusto ko na umuwi, kaso sweldo day mamaya kaya kelangan magtiis... Balak ko nga sana magabsent ngayon kaso kelangan kong kunin yung sweldo ko. Hayyy.... This is friday!

2010-05-12T21:11:00.000-07:00

Parang kelan lang! Atat na atat akong makahanap ng trabaho. Ngayong, tila bumaliktad na lahat ng dati'y inaasam ko lamang. Tama nga ang sinabi nila noon, mas masarap ang estudyante kesa nagtatrabaho. Ang lamang lang naman ng pagtatrabaho eh may sarili ka nang pera. Yun lang.

Nakakapagod ang pagtatrabaho. Lalong nakakainis pag ikaw yung taong hirap makisama. Parang nagiging robot nalang ang araw araw. Gising.. Ligo.. Kain.. Trabaho.. Uwi. Gusto kong magbakasyon. Kaso wala naman akong leave. Nag-iisip na akong umalis dito, nag-aantay lang ako ng kapalit na trabaho. Isa sa mga dahilan na gusto ko umalis ay dahil ang tagal ko na wala pa yung mga benefits ng isang nagtatrabaho. Yung mga leave etc.... Labo!Nakakadepress man. Ginagapang ko na lang ang sarili kong pumasok sa trabaho. Kahit ayaw ko na.

sa lrt at mga memories

2010-05-12T07:23:00.001-07:00

Kasalukuyan, ako'y lulan ng lrt. Nakaupo ako ngayon sa loob. Malamig ang aircon. Kaso ang taba ng katabi ko sa kaliwa. Nagigitgit ako sa "baby" fats niya. Kakairita tuloy kaso wala naman akong magagawa dun. Hindi naman sya salbabida na pwedeng tanggalan ng hangin. Gumagalaw sya ngayon. Kaunting galaw lang parang titilapon ako papunta sa kanan. Sana malapit na siyang bumaba. Buti kung parang unan yung pagkataba niya eh. Parang gulong kasi. Ang tigas.

Kanina dumaan sa isip ko ang ilang mga memories sa aking buhay. Naalala ko ang paborito kong radyo noong bata pa ko. Kung aking matatandaan, ito'y Jollibee na radyo, yun bang sa kiddie meal nila. Si jollibee mismo yung character
na pinabili ko sa mama ko. Kasama ko ito palagi hanggang matulog. Palipat lipat ng istasyon ngunit paborito ko non ang kool 106. Tumatawag nga ko non, kaso laging busy o kaya naman walang sumasagot. Nakakatuwa alalahanin. Ito ata yung panahon nung kantang "kinawawa". Kung alam niyo yun, parang hit yon non eh.Masaya ang may radyong katabi sa pagtulog. Naalala ko, noong umuuwi kami madalas sa Angeles at hindi sasama ang kuya ko, takot akong matulog mag-isa sa kwarto. Kadalasan pag madaling araw na, kinakatok ko ang kwarto nila mama ko para makitulog. Pero pag talagang pinandigan kong matulog mag-isa sa kwarto, binubuksan ko lang ang radyo namin. Isa sa mga malilinaw na ala-ala ko noong hindi ako makatulog non, "year-end" countdown ang program non. Ang saya kasi mga hit na kanta nong taon nayon ang pinapatugtog. Countdown from 100 to 1 ata yun eh. Kaya nakatulog ako ng mahimbing himbing. Nakakatakot kasi non ang katahimikan. Kaunting kalabog lang, feeling ko may mumu na. Kakamiss, sarap balikan.:)

2010-05-12T07:23:00.000-07:00

kung...

2010-04-02T08:11:00.000-07:00

Kung mabubuhay ako ulet.. Sisikapin kong mag-aral ng mabuti at makapagtapos sa Ateneo. Haha! Wala lang. Ngayon ko lang naiisip na kung anong tinanim, iyon din ang aanihin. Sana makahanap ako ng masaya sayang trabaho na talagang mamahalin ko buong buhay. Hindi bale, magaling naman akong magtiis. Tiis muna habang nagaantay ng oppotunidad!

paalam

2010-03-22T02:29:00.000-07:00

Ang dami kong alaala sa aking mga guitar pedals. Ang ilang sa kanila'y nakasama ko sa mga maniningning na sandali sa aking buhay. Ang pinakamalaking event na pinagtutugan ko, kasama ko sila. Nakakalungkot na kelangan ko na sila ibenta. Kelangan ko ng funds para sa john mayer concert. Nakakalungkot talaga. Lahat sila'y may sentimental value sa kin...:(

jm is coming to town

2010-03-05T08:49:00.000-08:00

Tuloy na tuloy na. John Mayer is coming to town. So you better watch out for details dahil wala kang masisisi pag naubusan ka ng ticket. You better not cry pag nangyari yon.:)

2010-03-04T00:55:00.000-08:00

Ilang gabi ko nang hinahanap hanap ang Mang Inasal chicken pati ang crispy kangkong nila. Napapadalas akong kumain dito. Ang sarap kasi. Ewan ko ba. Binibihag ako ng lasa ng chicken barbeque lalo na ang pagsawsaw sa sawsawan nito. Ang maganda pa diyan ay ang unli rice nila. Nauuso na talaga ang unli eh no? Unlimited load sa cellphone, internet, drinks.. Ngayon.. Pati sa kanin na. Actually matagal na to, kung hindi ako nagkakamali, Tokyo Tokyo yata ang nagpauso. Isa sila sa may sala kung bakit madaming matataba at tumataba pang mga tao. Nabibilang na ata ako dun ngayon.

Simula nang nagkatrabaho ako, unti-unti akong lumulubo sa pangangatawan. Hindi ko naman gustong tumaba ngunit doon humahantong ang mga bagay. Sana isang jebs lang labas agad ang mga fats eh ano? Well, ganyan talaga ang buhay. Kaya may negosyo ang mga gym at aerobics center. Lalo sigurong gumaganda ang takbo ng kanilang negosyo ngayon. Congrats sa kanila.

Alas singko na ngayon, isang oras nalang at makakaalis na ko sa nakakapagod at nakakasawang silid kung saan ako naroroon ngayon. Ngunit bago ako makaalis, maririnig ko nanaman ang dakilang jingle ng radio show ni Atty. Aga. Dapat Atty. Gabby nalang ang pangalan niya. Gabi na kasi ang radio show nia. Nyek nyek nyek.. Oo na, korni na. Excited na talaga ako umuwi.. O, chicken inasal parating na kami.

Sana walang traffic mamaya sa aking pag-uwi. Gaya ng mga nakaraang araw na swabeng swabe ang biyahe, sana ganon padin ngayon. Para maaga akong makarating sa Binondo. Excited na kong makita si dada Zarah. Yihee!

Sige.. Hanggang dito nalang muna. Paalam! (parang batibot!)

heto nanaman, gaya ng kahapon..

2010-03-03T21:05:00.000-08:00

Ang pakiramdam ay parehas. Halos walang pinagkaiba. Nakakabagot. Nakakatamad talaga. Lalo na pag walang ginagawa. Hindi ko naman hinihingi na wag akong bigyan ng trabaho pero wala talaga. Ang bagal tuloy ng oras! Paran gumagapang papuntang isang minuto ang segundo. Heto ako, nakatunganga lang sa computer. Nag-aantay ng magagawa.

Sana uwian na.... Para mapawi lahat ng kabagutan ko dito.

2010-03-02T21:50:00.000-08:00

Ginaganahan ulit akong magblog via mobile a. Hehe. Ewan ko ba?! Nakakatuwa lang kasi yung ideya na para bang may dala kang notebook palagi. Yung tipong anytime, anywhere, pwede mong itala lahat ng mga pangyayari.

Ako ngayo'y nandito sa opisina. Kagaya ng ibang araw, ang pakiramdam pag ganitong mga ala una ay nakakatamad. Parang gusto kong matulog at magpahinga. May radyo ngayon na pinapatugtog, dzrh ang istasyon. Iba ibang programa. Merong dulaan, news etc. Noong unang pasok ko dito, korning korni ako sa mga pinapakinggan nila ngunit habang tumatagal, unti unti ko nang nasasakyan ang nakagawian dito. Kabisado ko na ata ang sunod sunod na programa. Isa lang ang hindi ko matanggap.. Ito ay ang jingle ng station. Di ko lam bakit naiinis ako sa tono. Nakakakulo ng dugo. Araw-araw yan.

Nakakatuwa din ang programa ni Raffy Tulfo na ngayo'y pinapakinggan dito. Nakakatawa kung pano niya awayin yung mga tiwaling mga tao, gaya ng abusadong pulis at iba pa. Nakakaentertain.

Ang hudyat ng uwian na ay ang programa ni Atty. Aga na meron ding nakakapikong jingle. Sa kagandahang palad, uwian na namin yun. Tuwing ala sais na, laging may magsasabi dito sa opisina na, ''Uwi na tayo, Atty. Aga na!'' At masaya nang uuwi ang lahat.

Yan ang buhay ko dito sa kulungan, este.. Opisina.. Magandang hapon sa inyo!

ang umaga

2010-03-02T17:01:00.000-08:00

Ako'y nasa opisina na ngayon. Pag dating ko, ako'y dumeretso sa bundy clock upang mag time-in. Sa kagandahang palad, hindi ako late. Ang problema lamang ay sira ang bundy clock, imbis na 9:55am ako naka in. 8:37 ang lumabas. Lagi nalang nagtotopak ang bundy clock namin. Bakit ba kasi tinawag na bundy clock to. Hindi ko alam, pero, nakakainis lang pakinggan, para bang matabang kalbo na hirap na hirap umakyat ng hagdan. Kasalukuyan akong nakatengga, for the nth time. Palagi nalang akong tengga. Nakakainis lang yung pakiramdam na parang wala akong naaccomplish na bagay sa isang araw. Parang nagsayang lamang ako ng panahon. Dibale, makakahanap din ako ng trabahong siguradong mamahalin ko. Yung wala akong kaiinisang mukha na nagpapakulo ng aking dugo. Nakakasira ng araw.. Darating din ako diyan. Sigurado..

kasalukuyan

2010-03-02T16:22:00.000-08:00

Kasalukuyan kong tinatahak ang landas patungong Makati. Hindi ko alam kung anu-ano ang nagbabadyang giyera saakin ngayon sa trabaho. Pwedeng maging busy, pwedeng tengga time.

sinusubukan lang

2010-03-01T01:30:00.000-08:00

Matagal na panahon na nang huli akong nakapagtala ng pangyayari sa aking buhay. Ngayon ay medyo kakaiba, sapagkat sinusubukan kong gamitin ang aking cellphone.. Nakakaenjoy.. Sa wakas.. Meron na ako ng matagal ko nang minimithing wifi phone.. Kwentohan ko kayo next time... Testing lang.

Atat

2010-01-18T08:16:00.000-08:00

Mamaya ay mapapanood ko na ang episode 16 ng heroes. Can't wait. Sabi nila hanggang Feb. nalang daw ang Heroes. I don't know kung season o talaga i-cclose na yung show. Hindi talaga ako fanatic ng mga TV series pero dito lang ako na hook na sobra sobra. Imagine, in 3 days tapos ko ang season 1 & 2. Sarap. Parang euphoria. Feeling ko andun ako! Sana nga nandon ako! Ang saya siguro!

ahhh

2010-01-18T07:57:00.001-08:00

"Hinding hindi ako magiging gasolina sa nagpapapansing apoy."

Blessing!

2009-09-10T00:50:00.000-07:00

May trabaho na ko. I'll start tomorrow.:) Daming blessings sunod sunod. Aside from the job, may nakuha pa kong project.. I got a text kasi kaninang umaga na nagiinquire about me making their logo. I met them kanina at San Juan and I'm glad that I got the project. I'm at church right now, nagpapahinga. Galing kasi akong Makati and San Juan. I'm a little tired pero excited.:D

23

2009-08-17T03:52:00.000-07:00

Ngayon, ay sinecelebrate ko ang aking ika-23rd birthday. Thank you sa lahat ng bumati at nagtext. Salamat.

Sana dumating na ang trabaho para saakin, dahil pag dating ng September at wala pading dumadating. Maghahanap na ko ng iba kahit walang koneksyon sa course ko dahil kailangan ko na gumawa ng paraan para makapag-generate ng sariling income. Kesa andito lang ako sa bahay, at least pwedeng magipon.

Esperanza Experience

2009-08-15T09:58:00.000-07:00

Isa sa mga pinakamasasayang pangyayari sa aking buhay ay nangyari kanina. Galing ako ng concert ni Esperanza Spalding. Grabe! I enjoyed it talaga. Birthday gift sakin ni Zarah my love to. I didn't expect na eto pala ang magiging gift niya sakin kasi di naman sha mahilig sa concert-concert, but hey, she enjoyed it as well. Thank you talaga dear Zarah:* MWAH!

Una naming inattendan ang bass clinic niya, which was scheduled 3 pm. Medyo matagal kami nag-antay. Natatawa ako nung nilabas na yung double bass nia. Nagpalakpakan yung mga tao. Wala pa naman siya. Bass pa lang. After ilang mahabang minuto, lumabas na si Esperanza. Grabe ang ganda niya, and the hair! Soft and bouncy:) HAHAHA. Type namin ni Zarah ang hair niya. Di malayong magpakulot kami one of these days!!

Ang saya ng clinic. Bawat sinasabi niya ay may saysay.. very informative. Malalim masyado for me but she explained it in a way na napakalinaw. Sana mareach ko din ang level niya. Imagine, kaya niyang magscat habang tumutugtog ng double bass. May nagtanong nga sa question and answer kung pano nia nagagawa yung dalawang magkaibang bagay, eh ang hirap non. Ang sagot niya napakasimple. Sabi nia, "It's not that difficult blah blah blah." She didn't said it in a "mayabang" way. GIFTED!!!!!

After the clinic, kumain kami ni Zarah sa Harbour Square. Then bumalik sa Sofitel to find the location of the concert. Iba kasi kesa sa clinic. Nung papunta na may nasalubong kaming grupo ng mga foreigner na may dalang mga instruments. Napansin ko sila dahil ang tatangkad. Nung makalagpas kami na kaunti, narealize ko na si Esperanza pala yung nasa gitna. Hindi ko napansin kasi nakatingala ako dun sa matatangkad. Sayang may picture na sana ako with her at hindi puro buhok ang nakuha ko gaya nung sa meet and greet kanina.

I also met some of my friends noong nag-aaral pa ko sa UST. Konting kwentuhan at kumustahan. Ayos!

I enjoyed the concert. Daming mga celebrity lalo na from the music industry. Ang nagopen kay Esperanza ay ang Yosha. Tagal ko na silang gustong panoorin pero ngayon lang nagkaroon ng pagkakataon. Grabe! Pinasabog lang naman nila ang utak ko sa excitement. Ang sarap nila tumugtog. Silang lahat. I'm so happy na alam ko lahat ng kanta nila sa album kaya talagang nag-enjoy ako. Basta di ko maexplain. Nabaliw ako.

After that, si Esperanza naman. Ang lupit din. She did a lot of songs from her album, "Esperanza". Gaya ng sa Yosha. Enjoy ko din lahat ng mga songs niya dahil alam ko. Lalo na yung Precious, Fall in, I know you know. WOOOH!

After the concert. We waited for her outside the venue, kasi may meet and greet daw. Nagc.r. muna ako kasi ang tagal naming nagaantay. Pag balik namin, dinumog na siya ng nagpapaautograph. Sinubukan kong magpicture kaso wala ang hirap. Halos puro buhok ang nakukuha ko. Dibale next time:) Sana meron.

ENJOY TALAGA AKO!

Panalo ang Lakers sa Game 1!

2009-06-04T22:56:00.000-07:00

Nagising ako ng maaga kanina kahit puyat kagabi. 8 AM palang! Wala naman gumising sa akin. Alam kasi ng katawan ko na NBA Finals ngayong umaga ng 9AM. Ayos nga kasi advance ako ng 1 hour nagising kaya nahimasmasan na ang sarili. Masakit man ang ulo at maantok antok pa. Okay lang! Nagbalik na ang dati kong hilig sa panonood ng basketball! Sabagay, finals eh!

Yehey! Nanalo ang Lakers sa Game 1 ng 2009 NBA finals. Exciting yung match nung simula pero pag dating ng 3rd quarter sinabon na ng L.A. ang Orlando. Grabe si Kobe, ang lupit nung 3rd quarter, pinarusahan ang kalaban. Halos lahat ng tira pasok. Ibang klase. Nagtapos tuloy ang laban na 40 points siya. Galing. Idol. Isa siya sa idol ko sa NBA. Hehehe. Silang 2 lang ni Michael Jordan. Pwede din si Lebron hehe. Galing din ng buong L.A. team. United sila offensively at defensively! Lahat ng ginagawa nila halos tama. Napigilan pa nila si Howard pumuntos. Isipin mo one 1 out of something lang ang field goals ni Howard. Ang ibang puntos niya ay nakuha niya sa freethrow.

Sana mas exciting ang laban sa susunod. Excited na ko!:)

Fatman Returns

2009-05-28T23:28:00.000-07:00

Paano ba magpapayat? Kailangan bang mag-enroll sa gym? Kailangan ko nang pumayat. Nagrereklamo na ako sa sarili ko. Tumataba na ako. Lumalaki na ang tiyan ko. Ayokong tumanda ng ganito.

Kailangan ko nang puamayat talaga. Kailangan.

Sana magkatrabaho na ako para kahit papano kumikita na ng pera ng tuloy tuloy. Ieenroll ako ang sarili ko sa gym para manghinayang ako sa aking binayad at pilitin kong magexercise. Sana lang hindi hectic ang schedule sa trabahong dadating. Pero kung iyon ang solusyon para pumayat ako okay lang sa akin ang madugong trabaho.

Naiinis ako. Gusto ko na talagang pumayat. Pipilitin kong kumain ng kaunti. Pipilitin kong hindi na um-order ng extra rice hangga't maaari. Layuan niyo kasi ako mga tukso sa paligid --masasarap ng mga pagkain. Hindi ako makaconcentrate para maging payat.

Kailangan ko nang puamayat talaga. Kailangan.

Nagmamakaawa ako sa aking sarili. Huwag ka nang masyadong kumain ng kung ano ano. Lalo na yung mga nakakatabang pagkain. Alam kong di mo kasalanan ang maging "hobby" ang pagkain pero kailangan mo nang tigilan ito.

Parang awa mo na, para sa akin.

Kailangan ko nang puamayat talaga. Kailangan.

Sentimyento ng isang JOBLESS BUMMER!

2009-05-28T22:38:00.001-07:00

I need a job!!

Ang Panaginip -- Celebrity Edition

2009-05-28T20:28:00.000-07:00

Bakyang bakya na ako. Nanaginip nanaman ako kagabi. Siguro kakanood ko sa Youtube ng mga Rhian Ramos. Haha. Nasisiraan na ata a ko ng ulo! Addict na masyado. Nanood ako nung palabas na inaayos yung bahay niya, parang "Home Makeover" type ng palabas. Medyo luma na eh 2007 pa ata yun. Pinakita yung bahay niya at kwarto niya, may drumset pala siya at collection ng drumsticks. Mahilig din sa music. Mukhang bata padin kasi siya don. Pati yung Balikbayan inulit ko ulit, napanood ko na dati yun eh, kaso medyo nakalimutan ko na. Hehe.

Balik sa panaginip, isa nanamang colored at malinaw na panaginip ang aking nilakbay kagabi. May pagkaweird yung istorya. Siguro nagkahalo-halo lahat.

Meron ngang part na nasa isang lugar ako--- parang mabundok eh. Si Brznf ay nasa kwarto at ako'y nasa isang lugar ng biglang sumugod ang mga Tribo -- mga maiitim na taong nakabahag na may nakapint

a sa katawan. Akala ko nga susugurin kami, kinabahan ako. Hindi pala. Tinawag lang niya kami dahil may kompetisyon sa tuktok ng bundok na maari kaming manalo ng 1 million pesos. Ginising ko si Brznf para mapicture-an niya yung mga pangyayari dahil sobrang rare opportunity ito.

Nang papunta akong bundok, isang sobrang pamilyar na lugar ang aking dinaanan, Samson Road pala sa may Sangandaan (sa panaginip hindi ko alam na Samson Road ito). Nasalubong ko si Ryan Agoncillo na isang sidecar driver sa aking panaginip. Tipikal na naka T-shirt at may tuwalya. Nakangiti niyang tinanong kung san ako pupunta at pinapasakay niya ko sa sidecar niya. Tumanggi ako at sinabing maglalakad nalang kasi sa bundok ako pupunta. Nang makalayo ng kaunti. Naisip kong sumakay nalang ng jeep dahil sobrang layo pala ng bundok.

Tumalon na sa ibang scene, habang naglalakad may nadaanan akong Supermarket. Tila supermaket ng 90's ang ichura. Weird lang dahil may mga iba't ibang computer chair na nasa labas nito. Naalala ko nga, umuulan ng mga panahong iyon. Tapos inisip ko pano kaya yung mga balat nung computer chair. Pagtingin ko nakaplastic pala.

Sa panaginip ko din naging seatmate ko at talkmate si Mayor Alfredo Lim. Sa iskwela ang setting eh. Dumating siya at napakadami naming pinagkwentohan. Nalimutan ko na yung mga pinag-usapan namin pero napakalinaw non nung mismong panaginip. Iniisip ko nga kung magpapapicture ako sa kanya sa cellphone ko pero nahiya ata ako at hindi ko na nagawa iyon. Sa likod ko nakaupo si Brznf. Sinenyasan ko nga siya na parang, "O ha! Kausap ko si Mayor!" pero hindi eksaktong ganon. Sa harap ni Mayor, nakaupo si Rhian Ramos.

Weird nga kasi lower batch pala siya nung kinausap namin after nung klase. Chinika muna namin. Hindi siya artista sa panaginip ko, isang ordinaryong istudyante lang. Niyaya naming lumabas nang mga kaibigaan ko sa church (bigla silang pumasok sa eksena). Mabait siya sumasagot sa mga tanong namin. Una nga hindi siya sasama sa lakad namin pero napilit din, sabi ko kasi, hahatid nalang namin siya pag-uwi sabay tanong kung saan siya nakatira. Sabi niya, sa may Bambang lang daw. Kahit doon nalang daw siya ihatid. Chinika ko ulet siya at sinabing napanood ko nga sa youtube na inayos yung kwarto niya at minake-over. Tinanong ko kung kapatid ba niya yung sa ending ng palabas na nag surprise sa kanya. **Noong ending kasi nung palabas sa youtube may special guest. Kuya niya. Pero hindi noong time na nanonood ako, tinanong ko ang sarili ko kung kuya niyang buo or kuya friend niya. Sabi niya kasi sa palabas na yon, my brother in Christ. Sinagot naman niya ako, sabi niya hindi daw niya kapatid, kuya friend lang daw niya. After non chinika ko pa din siya, sabi ko, "May drumset ka pala sa kwarto ha?" Sabi niya, "Oo". Yun lang ang naalala kong sagot niya. Unti unti nang lumabo ang eksena. Hindi ko na nasaksihan yung paglabas namin ng grupo. Lumabo na ang paligid. Lumabo na ang istorya.

Unti unti nang lumabo ang eksena... Umaga na pala.

**Lahat ng larawan ay hindi ko pagmamay-ari.**

Rhian Ramos at ang Panaginip

2009-05-26T19:57:00.000-07:00

Nakita ko si Rhian Ramos sa Cebu last last week. Di ko akalain magkakaroon ako ng pagkakataon magpapicture kasama siya. Hindi naman ako yung tipikal na taong mahilig magpapicture sa artista, pero iba kasi to, crush ko kasi sobra si Rhian Ramos, matagal na.

Naalala ko nung nagpapalipas kami ng oras sa SM Cebu nila Zarah, Kuya Pat at Ate Netty, nagtext bigla si Carrie sa amin na nakita nila si Rhian Ramos sa Traveller's Lounge. Agad kong niyaya si Zarah upang huntingin kung saan naroroon ang pinakamagandang artista sa balat ng lupa. Pinilit naming hanapin, ngunit kami'y sawi. Umalis akong malungkot dahil hindi ko na makikita si Rhian at aalis na kaming Cebu.

Pagdating ng airport, nakita namin ang iba't ibang kaibigan na nakasama namin sa convention, naghihintay ng flight nila. Pinakita pa nga nila sa akin ang picture nila kasama ni Bugoy ng PDA. Tuwang tuwa sila dahil nakapagpapicture sila. Naalala ko tuloy si Rhian na hindi ko nakita sa SM. After ilang hours, umalis na ang mga kaibigan namin. Kami nalang ang nag-aantay ng flight pabalik ng Manila. Ilang minuto ang lumipas, bumalik sila Ate Netty na may magandang balita, andoon daw si Rhian Ramos sa loob ng airport. Nagmadali akong puntahan kung nasaan siya naroroon. Tumigil ang mundo nung nakita ko siya. Mas maganda pala siya sa personal. Mukhang manika o Barbie nalang para mas sosy-- Maganda ang hugis ng mukha. Maganda ang napakahabang buhok. Maganda ang mata, ilong at bibig. Lahat na! Hindi ko din akalin na maliit lang pala siya. Well, hindi naman sobrang liit pero mas maliit ng konti sa akin. Buong akala ko kasi parang matangkad siya talaga siya. May mga ibang kasama namin sa convention na naunang nagpapicture, naalala ko nga sinabi ni Rhian na, "Pwede bumili muna ako ng inumin, di naman ako aalis eh." Sinabi niya ito not-in-a-sungit-manner. Sweet nga eh, ang ganda ng boses. Dumating ang pinakaiintay, nagkaroon na ng pagkakataon para magpapicture sa kanya. Hindi nga ko dumidikit dahil talagang nahihiya ako sobra as in, kumakabog ang dibdib ko. Pero siya yung dumikit. Ang bait.:) Kahit mukhang pagod na pagod na siya sa gig niya, hindi parin siya masungit kagaya ng ibang primadona. After non, nagthank you ako sa kanya at nagkatinginan kami sa mata dahil nga sa pagpapasalamat ko. Hayyy, may sinabi siya pero hindi ko na maalala dahil wala talaga ako sa sarili ko nung mga panahon na iyon. Basta masayang masaya ako nung gabing iyon. At heto pa pala, kasabay pala namin siya sa plane. Nalaman ko lang nung pababa na kami ng escalator sa NAIA, nakita ko siya pababa din. Ayun, kasama namin nag-aantay ng mga nakacheck in na baggage. Nakashades nga siya at nakagray na jacket. Sobrang ganda. Hayy.

At unti unti siyang naglaho.........

Bihira na akong managinip, pero netong mga nakaraan nabibigyan ako ng pribilehiyong maglakbay sa mga lugar na imposibleng puntahan, mga taong imposibleng makita -- iyon ay sa panaginip. Kagabi, nanaginip ako. Ang galing dahil konektado kay Rhian Ramos, nameet ko daw siya at naging magkaibigan kami. As in! Kinwento ko nga sa kanya in-a-pacute-manner na nagkita kami sa Cebu at nagpapicture ako sa kanya, na inantay ko siya sa SM etc. Tapos as in nagkkwentuhan kami. Kung aalalahanin ko, yung suot niya yung gray jacket din eh. Weird lang yung mga setting ng panaginip, sa loob ng Chiang Kai Shek, kung saan ako nag highschool. Yung sa may hallway ng mga 4th Year. Ang linaw linaw ng panaginip. Mukha talagang totoo. Mukhang kadugtong ng aming pagkikita. Kala ko talaga totoo na. Kaso nagising ako.

At unti unti siyang naglaho......

** got the photo from sweetestspot via flickr **

Feeling Lincoln!

2009-05-10T05:13:00.000-07:00

Copycat ng album cover ni Lincoln Brewster na ang pamagat ay Today is the Day.:) HEHE!!

Bagong Inspirasyong pang Musika

2009-05-06T06:29:00.000-07:00

Bagong inspirasyon ko ngayon sa musika ay si Akira Jimbo. Isang napakahusay na drummer. Isa siyang Hapones na napakagaling talagang pumalo. Aakalain mong may percussion-istang tumutugtog kapag sya ang bumibira ng metro.

Matagal tagal ko naring naririnig si Mr. Jimbo. Siguro highschool ako noong una ko siyang makilala. (sa pangalan syempre) Nakilala ko siya mula sa kaibigan sa Caloocan Bethel-- si Franb. Una ko din narinig ang kanyang musika ng isalang nila (mga kaibigan sa Bethel) ang casette tape na pinamagatang JimSaku, na binubuo ni Akira "Jim"bo at ni Tetsuo "Saku"rai. Drum and bass lang itong album na ito pero halimaw, mabangis na mabangis.

Sa kasalukuyan, nagkaroon ako ng pagkakataong makakuha ng mga "latest" album ni Mr. Jimbo. Natuwa ako dahil ang bassist pa niya ay si Abraham Laboriel Sr -- isa ring respetadong bajista.

Bago ulet ang playlist ko ngayon! Weeeee!

Action Packed Day!

2009-05-05T09:42:00.000-07:00

Kauuwi ko lang, galing practice ng music team para sa One Job sa Cebu next week. Exciting! Enjoy na ang jamming! Libot libot after magpractice. Pumunta kami sa Bonifacio High Lands, Market Market at Serendra. Masaya! Nahuli din kami ng lis-pu ng Makati nang kami'y pauwi na! Magic! Biglang lumilitaw sa dilim. Thank God, after mahabang negosasyon, napakiusapan naman! Balak pa sanang humingi ng lagay! Hep hep! Di pwede! Pastor ang kuya ko!

Medyo kaaga-agahan:

Pumunta ako ng Binondo para kunin ang aking mga gamit para sa praktis namin -- gitara at effects. Bumili din pala ako ng guitar strings sa raon, kalawang na kasi yung gamit ko non, oras ng palitan. Nagdala ako ng bag na walang laman, kung hindi basura lamang. Naisip ko kasing paglagyan ng mga effects ko para hindi hassle magbitbit pauwi. Una kong tinungo ang Raon, para bumili ng string, naglibot libot ako upang humanap ng string na mumurahin, para sa praktis lang. Ilang tindahan din ang nilibot ko at napagtanungan. Hanggang sa nagdesisyon akong pumunta sa pinakauna kong natanungan. Nang ako'y naglalakad, napansin ko na may gumagalaw sa likod ko. Presto magnanakaw caught in the act. Nagkunwari syang naglalakad nalang dahil huling huli ko sa akto. Pag tingin ko ng bag ko, bukas ang mga bulsa, yung dalawang bulsa. Ang lupet. Hinabol ko siya at kinompronta, hindi ko kasi alam baka sakaling may nakuha siya na kung ano. Sabi ko, "Ba't mo binubuksan ang bag ko!" habang hawak ko ang bag niya upang tingnan ang laman. Sabi niya, "Sige tingnan mo kung meron." Malamang wala siyang nakuha sapagkat huling huli ko sya sa akto nang kukunin pa lang niya. Iniwan ko na siya dahil wala namang nakuha nang may biglang nagsabi na magnanakaw daw talaga yun. Dahil di ko alam kung may nakuha ba talaga siya binalikan ko siya at sinabi kong "Sinabi ko na huling huli kita sa akto!" Sumasagot pa tong damuhong to. Sinabi niyang, "Nabangga ka lang eh." Lupit din nitong tatangatangang to. Nabangga ako bukas lahat ng bulsa. Sinabi ko yon sa kanya. Minura pa niya. Tinulak ko siya ng malakas at sinabi kong, "Mumurahin mo pa ko!" at nag-iwan ng parting words sa kanya. Sabi ko, "Tatandaan ko yang pagmumukha mo, tatay ko pulis!" Haha!

Di ko alam kung bakit sinabi ko yung huling salitang iyon. Gusto ko kasi siyang takutin. Pasalamat siya wala siyang nakuha sa akin kapag nahuli ko talaga yon. Ang liit pa naman niya. Nung pabalik na ko, ang daming taong "USI" tatanong tanong. Sabi nga ng mga tiga don na talagang magnanakaw yon at nabugbog na dati at nakuyog. Sana daw at dinala ko sa kanila. Sabi ko, "Okay lang! Wala namang nakuha eh!" Pasalamat siya mabait ako.

Pagtapos binili ko na ang string at pumunta kila Zarah upang kunin ang susi ng church. Pagkuha ng susi ay pumunta na ko ng church upang kunin ang mga gamit nang biglang nagtext ang kuya ko na maghintay nalang daw ako sa Binondo. Sinauli ko ang susi ni Zarah at doon na ko nagpasundo. Kwentuhan, kain at nuod ng TV ang aming pinagkaabalahan.

What a day! Yun lang ang masasabi ko.

Para sa mga Magna:

Mga magnanakaw magbago na kayo!!! May paglalagyan na talaga kayo sa dagat-dagatang apoy!

Isip Ko'y Nawala

2009-05-03T10:20:00.000-07:00

Saan nagtutungo ang mga bagay na nawala sa ating isip?

Madalas itong mangyari sa bawat isa sa atin. Yung mga pangyayaring may balak tayong ipahatid sa ating kausap ngunit biglang mawawala yung kaisipang gusto nating sabihin. Pilitin man nating alalahanin ngunit ito'y tila liwanag sa bilis ng pag-alis. Minsan may tsansang mahagilap. Madalas, wala.

Anu-ano kaya yung mga kaisipang iyon? Ilan kaya ang mahalaga? Ilan kaya ang kababawan lamang? Ano kaya ang tamang pamamaraan ng paghagilap sa mga ito? Ang kasagutan ay nakasalalay sa kawalan!

Manny Pacquiao: Hari ng Ring!

2009-05-03T10:01:00.000-07:00

Mayo 3, 2009. Muling sumabak si Manny Pacquiao sa ring upang makipagtunggali kay Ricky Hatton.

Magandang balita. Nanalo ang ating Pambansang Kamao!

Hindi ko inakala na magiging ganun kabilis ang laban. Akala ko ay mahihirapan si Pacman sa katunggaling si Ricky Hatton. Akala ko si Hatton ang may tsansang magpabagsak sa ating bayani ngunit nagkamali ako. Unang round pa lamang ay malinaw na na si Pacquiao ang nagdidikta ng laban, napatumba din niya sa round na ito ang katunggali. Dumating ang ikalawang round ng laban at pinataob na ni Manny si Hatton, dahilan upang itigil na ng referee ang laban. Pinatunayan muli ni Pacman na sya talaga ang Pound for Pound Best Fighter in the World sa panahon ngayon!

Tiyak ang buong bansa ay masaya kahit bitin sa bakbakan! Congratulations Manny!

Good Night Sleep Tight

2009-05-02T11:43:00.000-07:00

Bakit kaya hindi pa ako inaantok? Pagod naman ako dahil marami-raming ginawa mula umaga hanggang gabi kanina. Hindi ko na tuloy alam kung anong gagawin ko ngayon dahil tulog ang buong Pilipinas.. pero baka hihiga nalang ako maya maya hanggang dalawin ng antok. Zzzzz..

"Ang dami pang sinasabi nakatulog din." -- Konsensiya

Adik Adik Adik Adik Adik Adik Adik. Kakalabas lang sa Rehab!

2009-05-02T08:34:00.000-07:00

Namimiss ko na yung mga panahong adik na adik ako sa pagtugtog ng gitara. Halos araw araw, double-digit hours ako nagpapractice. Ganun ako kaadik.

Lalo na nung nadiskubre ko yung pagrerecord sa PC-- nung mga panahong nadiskubre ko ang paggawa ng backing tracks na nagsimula sa Guitar Pro at later on, nagupgrade sa Fruity Loops.

Pinapakinggan ko ngayon sa soundlick.com yung mga nagawa kong instrumental guitar na musika. Yung mga mapalad na nakabilang sa pagupload ko ay nandon. Sa kasawiang palad, yung mga hindi nakabilang doon ay napunta sa dagatdagatang kawalan, nasira kasi yung PC ko dati at kailangan ireformat. How sad.

Tumatanda na din siguro ako, nagkakaroon na ng priorities. Natutunan ko nang pakawalan ang pagkaadik sa gitara. Masaya ngunit lumalamon ng oras. At dahil wala naman akong balak sumikat mainstream, hindi worth it ang paggugol sa pagpapractice ng ganung kahabang oras.

Rockstar ata ako. Bed room rockstar.... Noon!

Musika

2009-04-29T04:37:00.000-07:00

Hindi kompetisyon ang musika.

Hindi kompetisyon ang pagtugtog.

Hindi kompetisyon na mas magaling ang iba.

Ang musika ay dalisay.

Isang sining na walang katulad.

Kung kompetisyon ang musika,

Marahil, walang ni sino man sa atin ang katapat-dapat

Kun'di ito lamang ay para sa taong may angking galing

At perpektong edukasyon.

Ngunit, hindi dapat balewalain ang kakayahan,

Bagkus bawat tugtog ay buong pusong ibibigay

Hindi "bahala na",

Sapagkat ito'y pagkaloob ng Diyos

Puyatan sa Palabas

2009-04-27T11:25:00.001-07:00

Nanood ako ng Wolverine, yung sa X-Men Origins. Leaked Version. Haha! Di pa pulido yung gawa, pero tapos na yung istorya. Nabitin ako nung una kasi nagloko yung internet connection, hindi tuloy mabuffer yung mga susunod pa. Buti nalang naayos din. Kung hindi, bitin na bitin ako big time!

Tungkol sa istorya. Maganda. Ganun pala yun, kaya ganun si Wolverine. Madaming natuklasang bago. Astig! Talagang malalaman mo ang pinagmulan niya. Can't wait to see it sa sinehan. Yung tapos na talaga yung mga special effects, wala nang tali sa mga matataas na talon at tao na lahat ng naka3-d pa. Haha. Syempre hindi naman dapat ileak ito kaya wala akong karapatang magreklamo.

Hay 2:30am na ngayon, kelangan nang magpahinga. Good night!

Sunday is Today!

2009-04-25T16:47:00.000-07:00

Magandang umaga. Ngayon ay Linggo. Ika-26 ng Abril, 2009. Ako'y kumakain ng almusal at naghahanda na para umalis papuntang simbahan. Ako ang maglelead ng worship ngayong umaga. Excited na din! May guest speaker din daw ngayon. I pray na madami akong matutunan at maiapply sa buhay ko. Bow!:)

Empitri: Kailangan Kita, Ngayon Na!

2009-04-25T10:05:00.000-07:00

Ang lakas ng udyok sa akin netong mga nakaraang linggo. Pinipilit ako ng sarili kong bumili ng MP3 Player. Sinubukan kong tumingin ng mga second hand na Ipod na swak sa aking budget. Masinisinan kong sinaliksik ang mga website na kung saan mayroong classified advertisement ng hinahanap ko. Nakahanap ako ng ilan. Mga dalawa ang sumatotal. Ang saya saya ko dahil bawat isa sa kanila ay nagreply. Halos maubos ang load ko sa kakatext nang kakatext, kakatanong ng kakatanong. Atat kasi.

Yung una kong kameet ay sa Trinoma, umaga palang ay nagtext na kami na magkikita kami doon ng mga 1:30pm, Linggo. Nang dumating ang oras na iyon, kasabay ding dumating ng text message mula sa seller, ang sabi niya ay hindi daw siya makakadating dahil nasira ang baterya ng Ipod niya. Ayaw naman daw niyang bentahan ako ng sira. So dinamdam ko ito ng panandalian at nagmove-on na.

Kinabukasan, may tinetext nanaman ako, sa Ipod din. This time, magmemeet kami sa Edsa-Taft station ng MRT. Dahil pupunta ako nang araw na iyon sa MOA ay sinabay ko na din ang pakikipagmeet. Ang napag-usapan namin ay 3:00PM, Lunes ng hapon. Dumating na ang aking pinakahihintay. Nakarating na din ako sa MRT station upang bilihin ang "soon to be" Ipod ko. Parang deja vu an naganap, nagtext nanaman ang seller sa akin, upang ipaalam na hindi na siya makakapunta dahil malakas ang ulan sa kaniyang pinagtatrabahuhan, hindi siya makalabas. Dahil sa pagkadismaya. Sinabi ko nalang na hindi ko na kukunin yung Ipod niya dahil wala na akong ibang oras.

Talaga nga naman, kung hindi para sa'yo, hindi

para sa'yo. Kahit na magpumilit ka, hindi mo padin makakamit ang iyong ninanais. Ito ang napatunayan ko sa pangyayaring ito! Isang matinding ebidensyang sinampal sa aking mukha.

Dumating ang pinakaaasam asam na oras, kanina. Inuudyok padin ako ni Lawrence na bumili ng Mp3 player. Dahil sa sobrang pagkadesperado, naisip ko na China Mp3 player na Touch Screen nalang ang bilihin ko. Ipod Touch Clone yun eh. Sinama ko kaagad si Zarah at nagmadaling tumungo sa 168 upang kunin ang brandnew copycat mp3 player na mapapasaakin na. Hoping na hindi pa

sarado, masaya kaming naglakad. Nang kami'y makarating, lalo akong lumigaya sapagkat bukas pa ang mall. Tinungo ko agad ang bentahan ng mga mp3 at nagtanong tanong. Nang makita ang hinahanap, tinesting ko ang bawat isa. Umokay na ko! Binigay na ang kahon sa akin nung aleng Tsino ngunit nung tinetesting ko na yung pagkatouch screen nung Itouch, ang hirap pakagatin nung screen pag tinouch mo. Sabi ko, "Bakit ang hirap pindutin, ganito ba talaga." Sabi ng mga ale, ganun daw talaga. Kailangan lang daw i-Calibrate. Isang libong beses kong narinig yung "Calibrate" na salita noong mga oras na iyon. Parang iyon na lang ang salita sa mundo. Gusto ka na ngang i-Calibrate yung mga mukha nung mga ale. Nakaktawa dahil pinipilit nilang pindutin yung touchscreen mp3 nila. Halos durugin na nila yung salamin sa lakas ng pagpindot. Parang nanggigigil sa pangit na baby. Nakapagdesisyon na ako nang matanto kong hindi ko din naman magagamit ng matino itong mp3 player na'to. Hindi ko na kukunin. Sabi ko nalang, "babalik nalang ako bukas dahil ang hirap magdecide ngayon." -- at dali daling umalis. Dahil sa ako'y isang magiting na tao, hindi parin ako sumuko tumingin sa isa pang tinadahan sa taas at nagtanong. Nakakapikon dahil ang laki ng patong nung ale sa tinda niya. Parehas na parehas lang naman. Ang sarap ding i-Calibrate ng mukha. Dahil sa pagkainis, umalis nalang kami at bumalik na sa simbahan.

Ilang bagay ang natutukso akong gawin kanina. Gusto kong itanong sa mga ale, kung ano bang ibig sabihin ng Calibrate. Kasi parang alam na alam nila. Parang buhay na sila ng ipanganak ang salitang iyon. Hinding hindi ko makakalimutan ang salitang 'yon.

cal⋅i⋅brate

–verb (used with object), -brat⋅ed, -brat⋅ing.

1. to

determine, check, or rectify the graduation of (any instrument giving quantitative measurements).

2. to divide or mark with gradations, graduations, or other indexes of degree, quantity, etc., as on a thermometer, measuring cup, or the like.

3. to determine the correct range for (an artillery gun, mortar, etc.) by observing where the fired projectile hits.

4. to plan or devise (something) carefully so as to have a precise use, application, appeal, etc.: a sales strategy calibrated to rich investors.

Balik sa mp3 player na usapan..

Talaga nga naman, kung hindi para sa'yo, hindi para sa'yo. Kahit na magpumilit ka, hindi mo padin makakamit ang iyong ninanais. Ito ang napatunayan ko sa pangyayaring ito! Isang matinding ebidensyang sinampal sa aking mukha.

Museong Pambata: Bata man o Matanda, Enjoy!

2009-04-25T09:57:00.001-07:00

Napakasayang araw. Kaninang umaga ay ginising ako upang magtungo sa Museong Pambata. Outing kasi ng mga Sunday School Kids o itago nalang natin sa SSK. Medyo late ako kanina pero okay lang dahil may mas late pa sa aking bata, kaya hindi masyadong kapansin pansin ang pagkahuli ko. Nang makumpleto na, kaming lahat ay nagtungo sa Museong Pambata gamit ang magkahiwalay na sasakyan ni Ptr. Zaldy at ni Sis. Josie. Excited ang lahat na pumasok sa iba't ibang silid ng museo ng kami'y nakarating na. Dahil sa adrenalin rush, hindi na pinansin ng lahat ang mga nagiistory telling. Lahat ay nag-eenjoy-- bata man o matanda. Sa bawat sulok ng museo. Dahil sa pagod ng mga bata, tahimik kaming bumalik ng simbahan. Walang ingay at tila pinagbuhat ng isang toneladang oso ang bawat isa sa kanila. Malamang ay dahil sa init ng araw ng tanghaling umalis kami sa lugar na iyon. Pero kahit ano pa man, enjoy parin ang lahat.:)

Bagong Hitsura

2009-04-25T09:53:00.000-07:00

Nilibre ko ng make-over hetong medyo tumatandang "blogsite" ko. Kailangan na din niya ng mga bagong damit at kaunting kolorete upang kahit papaano ay hindi siya nakakahiyang tingnan.. at nakakasawa.

Tumbas

2009-04-24T09:02:00.000-07:00

Ginawa ang "salita" upang bigyang kahulugan ang bawat bagay na nadarama at ibig nating ipadama sa ibang tao. Nabubuo ito gamit ang alpabeto na pag pinagsama-sama, ay nakakabuo ng isang salita. Malaking tulong sa pang-araw araw ng buhay.

Bagamat napakaraming salita dito sa mundo, hindi lahat ng bagay ay nabibigyang kahulugan. Minsan, may mga bagay tayong gustong sabihin na hindi natin mailabas. Kadalasan, naririnig natin, "Di ko maexplain eh!".

Ano nga kaya ang ibig sabihin ng mga bagay na minsan nadarama natin ngunit hindi mailabas?

India Arie Latest Album

2009-04-24T02:15:00.000-07:00

Ang ganda ng mga kanta sa bagong album ni India Arie ngayong 2009 --Testimony 2: Love & Politics.

I love the songs! Di ko pa naman napapakinggan lahat pero trip na trip ko talaga yung mga natapos ko nang pakinggan.

Napakasoulful ng mga awitin. Una kong narinig na song dito sa album is yung Chocolate High, napanood ko kasi sa MTV. Ganda ng melody. Refreshing. Ganda ng rhythm, nakakaindak. Hehe. Chill na chill!

Ito ngayon ang playlist ko sa player at mukhang magtatagal.:)

Across the Universe

2009-04-22T22:48:00.000-07:00

Nakita ko sa net na ngayon July 2009 ay magrerelease ng album ang Hillsong United. Ito'y pinamagatang Across the Universe.

Ako'y na-curious sa kung anong musika ang hatid nitong bagong album. Kagaya pa din ba ng dati o may bagong putahe na ihahain sa makikinig? Yan ang mga tanong na umiikot sa aking utak.

Salamat sa teknolohiya, andiyan na ang Youtube at iba pang website na nabibigyan tayo ng pribilehiyong mapakinggan ang preview ng iba't ibang awitin.

Ang unang awitin na aking narinig dito ay pinamagatang "No Reason to Hide". Sinimulan ito ng mabigat na drum riff na kakaiba ang pakiramdam. Hindi tipikal na Hillsong United. Masarap sa tenga dahil bagong bago ito sa pandinig. Interesting siya. Maganda ang melody at rhythm ng awitin. Inaabangan ko na tuloy ang release netong bagong album.

Kapanapanabik nga talaga itong paglabas ng bagong musika ng Hillsong United. Tiyak na madami nanaman anthem na kanta ang mabubuo dito sa album na ito. Tayo'y maghintay!:)

Blessings at Pasasalamat

2009-04-21T21:20:00.000-07:00

Ngayon ay bakasyon. Panahon para magrelaks. Panahon para makapahinga sa nagdaang semester na napakadugo. Pinakaaasam asam ng isang estudyante... Ngunit.. di ko na ata kailangan isipin yon, dahil grumaduate na ko:) YIPEE!

Ang saya saya ko sa napakaraming bagay.. Unang una, dahil nga nakagraduate na ko ng college, paglipas ng anim na taon, sa wakas smooth sailing na ang pag-aaral sa kursong advertising. Salamat sa aking mga magulang at kapatid, at mga kaibigan sa lahat lahat ng suporta. Higit sa lahat, ito'y inaalay ko kay Lord. Salamat sa mga dumalo nung graduation.. kila Mama, Papa, Kuya at Ate Netty at kay Zarah. Naging kumpleto ang aking graduation dahil sa inyo! Sa mga nagregalo:) SALAMAT:) Hehe!

Pangalawa, masaya ako dahil first time ko nakasakay ng eroplano (day after graduation) noong sinamahan ko ang aking kuya sa Occidental Mindoro, magmiminister kasi siya dun sa mga kabataan -- magpepreach, at nagconcert pa nga hahaha:) All-access paid trip ako ng kuya ko. Nakaupo pa ako sa bintana ng "erpleyn". Parang isang batang namamangha sa mga ulap at sa hitsura ng mundo sa ibabaw ng himpapawid. Masaya ang buong ekspiryens doon, hospitable ang mga tao. Nakatugtog pa nga ko. Masaya at talagang si Lord ang gumalaw sa buong event. Naaaliw din ako sa mga kwento ni Pastor Galin. Nakakaencourage. Sinundo at hinatid pa kami sa airport noong pumunta at umuwi na kami... How Sweet! HAHA! Salamat sa aking napakabuting kuya sa ekspiryens na ito! Thanks bro!:)

Pangatlo. Noong papunta kami ng Mindoro ng kuya ko-- nasa LRT palang kami noon papuntang EDSA-TAFT termina, Nakaupo kami sa LRT nang biglang sinabi niya saakin na may graduation gift siya sa akin. Naexcite naman ako kagad at labis labis na natuwa nang sinabi niyang computer daw regalo niya saakin. Grabe ang saya saya. Yung isa kasing computer medyo matanda na at uugod ugod. Mabagal nang kumilos at tila ang kanyang memorya ay mahina na din. Palaging pinapasakit ulo ko sa mga projects pag naiistroke sya (naghahang). Noong Linggo, binili nanamin siya. Ang bagong kabahagi ng pamilya!

Pang-apat. Nagpapasalamat ako kay Zarah sa lahat lahat ng suportang binigay niya sa akin. Sa panahon na ako'y nalulungkot. Sa panahon na iniisip ko na hindi ko na kaya. Siya ang nageencourage sa akin! Sobrang masaya ako at parte ka ng aking buhay! Hinding hindi ako nagsisi na nakilala kita. Salamat din sa pag-attend ng graduation.:) Sweet:) Salamat din sa regalo:) Masayang masaya ako. Mwah. Labyu!:* Yihee!

Panglima. Sa lahat lahat ng naging parte ng buhay ko at magiging parte pa.

SALAMAT!

Another Guitar Day!

2009-04-01T07:09:00.000-07:00

Great day! Nakaschedule akong samahan si Brznf kanina para imeet yung kadeal niya.. bibili kasi siyang acoustic guitar na yamaha. Pumunta muna akong iskwela nung umaga, upang magpapicture at magpasukat ng toga.. pero wala daw yung magsusukat at masyadong madaming tao sa picture, balik nalang daw bukas..

Nauwi kami sa bahay ng isa kong classmate at nagkaraoke. Hahaha. Bihira kong gawin ito.. pero sa ngalan ng pakikisama. Kumanta ako! (Ganon?) Well, not really, gusto ko din talaga! Yuck! At ang song choices: Bizarre Love Triangle, All I have to Give, etc.... ANU BA YAN! Hahaha!

After that, mga 2:30pm, pumunta na kong SM north, at nagkita na kami ni Brznf. Mineet namin yung tao. Mabait naman at makulet. Maganda din yung gitara nia. Pati feel at tunog. Kwentuhan etc... at napag-alaman kong kaibigan niya ang isang idol ko sa gitara, si Janno Queyquep. Malupit! Hindi nagdalawang isip, kinuha ko yung number. Gusto ko kasi sanang magpalesson, tatanungin ko yung rate niya.

Nung pauwi na ko. Tinext ko yung number. Nagreply agad sabi tawag daw ako sa binigay niyang number. Ayun. Tinawagan ko at nakausap ko, ang bait at humble.. walang kaere ere. Tinanong ko kung magkano singil niya. Huwag na daw, nahihiya daw siyang magpabayad kasi ibang mundo daw ang pagtuturo ng gitara at hindi iyon ang linya nia. Konting tanungan... at pupunta ako sa bahay nila sa Monday para makipagjam, at magtanong tanong. Astig! Ibang klaseng idol!

Great day!

Guitar Day!

2009-03-30T06:58:00.001-07:00

It's a priveledge na makaattend sa guitar clinic ni Sir Noel Mendez, isa sa mga hinahangaan kong musikero sa Pinas. Super sessionist. Dati rati sa TV ko lang inaabangan, kanina nakita ko na din. Anyway, nakita ko kasi sa Philmusic na magkakaroon nga ng guitar clinic tong si Sir Noel, free pa.. sa may QC. Ang masaya pa Christian group din ang nagorganize, yung M.O.F. (musicians on fire) na gathering ng mga musikero monthly.

Tagal ko na rin naririnig tong M.O.F., UST days ko pa. Malulupit daw talaga. Kaso walang time pumunta. Sa wakas napuntahan ko na din kanina, though hindi ako nakaattend ng service after nung clinic. . . at least alam ko na puntahan! Neks taym ulet!

Kala ko nga late na ko kasi almost magtthree pm na ko nakarating, 2pm kasi start. Buti la pang masyadong tao. Nag jajam lang sila Sir Noel and the band, lupet talaga. Ang sarap magpatunog ng gitara. Gamit niya yung parker na brown. Ang ganda! Hehehe. Guitarstruck ba! After that, nagsimula na din.. pinalapit kami malapit sa stage. Medyo sa harap ako nakaupo para mas malinaw. Buong session tipong Question and Answer portion. Buti na man din nakapagtanong ako ng ilang mga tanong, bagamat first time ko sa lugar, as in ako lang, nakakahiya. Dapat kasi may kasama ako.. After non, may break, pinagmeryende muna ang maestro. Tapos second round na ganun pa din.... Q&A.. I was expecting sana tipong jamming.. Manginginig siguro ako kung nasama ako dun. Pero sayang. Nagtapos yung clinic sa pagtugtog ni sir Noel ng instrumental song niya.. Meron akong kopya nun eh, yung sa compilation ng mga gitarista ng pilipinas noon. Nalimutan ko lang title.

Ang saya talaga. Tapos umalis na ko. Naglakad ako at kumain mag-isa sa Chowking. Ang takaw ko.:) Pero masarap. Nakakapagod naman kasi maglakad. Nakakairita din ung tawag ng tawag di ko kilala. Jologs alert ata! Siguro yung mga nakakakuha ng number pag nagpapaload ka sa labas. Grrr.... SAYA!

Paalam.

2009-03-08T07:25:00.001-07:00

Isa nanamang bituwin ang naglaho sa ating mundo. Tinitingala, hinahangaan sa kanyang talento --pagsulat ng awit at marami pang iba. Paalam, Sir Francis M.

Noong bata pa ako, unang naaalala kong kantang narinig ay "Mga Kababayan Ko". Sinasabayan ko pa nga nung maliit pa ko. Nakakatuwang isipin, mga memories.......

Siya lang ata ang nagustuhan kong rap artist sa talambuhay ko..Walang kaartehan sa paggawa ng musika, kahit anong tipo ng tugtugan pasok sa kanya, maparock, funk, kahit ano.. idol na idol! Isa pang kahanga hanga, ay ang kanyang pagkanationalist. Nakakabilib. Basta, peyborit ko ang Kaleidoscope World! Ganda ng mensahe, ang ganda ng tunog. Panalo! Gawa ng henyo.

Mamimiss talaga ng karamihan si Sir FM. Malaking kawalan sa industriya ng musika ng Pilipinas. Nakakamangha ang mga larawan at mga post nia sa multiply site nia (francismagalona.multiply.com, happybattle.multiplycom). Pinapakita ang kanyang katapangan sa paglaban sa sakit na leukemia. Nakakatuwang tingnan ang mga larawang tila lahat ay nagpapakita ng kasayahan, bagamat, halatang nanghihina na siya sa mga ito. Nakakaiyak din kapag inisip kung ano kayang pakiramdam niya ng mga oras na yon. Hindi ko alam sa lahat ng pumanaw, ngayon lang ako naiiyak.

Lahat ng bagay ay may kadahilanan. Tanging ang Diyos lang ang nakakaalam nito.

Sir Francis, saan ka man naroroon, salamat sa inspirasyon at sa musika. Mananatili kang isa sa mga tinitingala ng lahat! Happy trip!

?

2008-11-09T05:11:00.000-08:00

Nakakabuti ba ang kabute?
Nakakasama ba ang may kasama?
Basta isa lang ang alam ko,
Nakakabulag ang kape.

Hindi ka naman asar no?

2008-11-05T08:54:00.000-08:00

Ang pinakaaasaran ng mga pinakanaaasar na taong naaasar sa mga pangyayaring nakakaasar na bumabalot sa nakakaasar na mundo tinutungtungan ng mga naaasar na tao kagaya ni Cesar na laging asar sa kanyang mga kinaaasaran sa kanyang nakakaasar na buhay.

Isip Bata

2008-11-04T03:41:00.000-08:00

Ipakita mong hindi ka na isang bata,
Hindi ka na isang musmos,
Huwag umastang tulad nila,
Ika'y kumilos hango sa iyong edad
Sa iyong mga reaksyon at katauhan,
Sa iyong pakikipagtalastasan,
Upang ika'y mabigyan paggalang,
Ng mga susunod pang henerasyon,
Sa iyong mga paanan.

Akin ang Lahat

2008-11-03T01:30:00.000-08:00

May isang batang nagngangalang Romy, siya isang batang mainitin ang ulo. Laging galit kahit kanino sa hindi malaman laman na dahilan. Madalas siyang nakikipag-away sa eskenita malapit sa kanilang tahanan. Halos wala nang kaibigan itong si Romy.. marahil sa kanyang pakikitungo sa ibang tao. Kahit ang mga mahal niya sa buhay, hindi na niya pinahahalagahan. Kawawang Romy.

May isang araw na bumili si Romy ng lollipop sa isang tindahan ni Aling Mameng -- mahilig kasi sa kendi si Romy. Habang kinakain niya itong binili niyang lollipop. May dalawang batang magkaibigan ang kanyang natanawan na may hawak na tsokolate at yema. Dahil sa pagkainggit ni Romy sa kendi ng dalawang bata, inagaw niya ito sa kamay ng mga bata at kinutusan ang dalawa. Umiiyak na umalis ang dalawang bata na tila nanginginig pa sa takot kay Romy. Masayang masaya si Romy sa kanyang nakamtan ng mga oras na iyon. Napakasakim nitong si Romy. Hindi siya nakuntento sa isang lollipop na meron siya bagkus pinilit niyang angkinin ang mga bagay na hindi naman kanya.. kahit sa masamang paraan. Hindi na nakuntento sa kung anong mayroon siya sa kanyang mga kamay. Initsapwera lang ito upang makuha pa ang nais ng kanyang panlasa.

Ilang oras ang nakalilipas, bumulagta si Romy sa sahig na yari sa semento na bagong pagawa ni meyor. Sa pagkagulat ng mga kapitbahay, nagmistulang karnibal ang lugar sa dami ng tao at si Romy ang pangunahing tampok. Tila siya ay isang kakaibang nilalang na pinagmamasdan lamang ng mga tao, walang gustong bumuhat o tumulong. Wala ni isang pumunta sa kanilang tahanan upang sabihin ang masamang balita. Dumating na ang mga pulis at lahat. Nadala na siya sa ospital. Bumulaga sa kanyang mga kamag-anak nang sabihin ni Dr. Prudensiyo na sumakabilang buhay na si Romy at hindi na ito naagapan. Sambit nga ng bibig ng doktor, "Kung maaga aga niyo lamang nadala ang inyong anak, sana naagapan natin siya. Pasensiya na misis."

Nagtaka ang mga kaanak kung ano ba talaga ang nangyari kay Romy, at pinaliwanag ng doktor ito nang walang paligoy ligoy. Tinumbok niya kaagad na nakakain si Romy ng pagkaing may sangkap ng melanine. Kawawang Romy. Kung naging kuntento lamang siya sa kung anong mayroon siya.

Hay Romy, kung alam mo lang na ang dalawang batang iyong inagawan ay patungo sa bakanteng lote upang ibaon ang tsokolate't yema sa lupa. Kung alam mo lang na ang mga batang ito'y anak ng isang doktora na nagtatrabaho sa laboratoryong nagsusuri ng mga pagkaing kontaminado. Kung alam mo lang na inutusan silang itapon at ibaon ang mga kendi sa lupa. Kung alam mo lang... Sana hindi ka naging mapag-sarili.

Bebenta Kaya?

2008-10-15T10:21:00.000-07:00

Bebenta kaya ang produktong nilalagay sa ating puwetan na nagpapabango ng ating pag-utot? "No need to worry" na pag nasa "elevator" ka pagkakain ng tanghalian at nagkataong kasama mo ang iyong crush sa loob nang biglang gustong magpapansin ni Utotski.

Bebenta kaya ang produktong nilalagay sa ating puwetan na ginagawang musika ang tunog ng ating pag-utot? Yung tipong pag-utot mo biglang sasabayan ng "Canon in D" ni Pachabell o "Symphony 9th" ni Beethoven.

Bebenta kaya ang produktong nilalagay sa daliri na pag dumudukot ka ng dumi sa ilong nagiging kulay puti imbis na berde. Itago natin sa pangalang "Koo Lang Jowt". "Double purpose" ito dahil pwede gawing "liquid paper" sa opisina at sa paaralan ang mga natanggal na dumi. Ekskyusmi, mali, madumi pala yun.. kulay puti lang. Parang ebs ng ibon, kulay puti pero kadiri.

-wakas-
__________________________________________________________________
Naisip ko lang..

Usong uso ang pinapaiksing salita ngayon lalong lalo na sa cellphone. Mga salitang later naging "l8r", You naging "U" at marami pang iba. Gawin kaya nating maiksi ang mga salita.

Sitwasyon: May nagbayad sa jeep ng kulang. Imbis na sabihin ng mainit na ulong driver, "Kulang! Engot!" Paiksihin nalang niya ito at gawing. "Kulangot!"

Tenen ten tenen ten!

Lino's Eye

2008-10-15T09:56:00.000-07:00

Dati, naniniwala ako na may gamot na pampatalino. Sa aking pagkakaalam, Brand's Essence of Chicken ata yun kung tawagin. Ako siguro'y mga walong taong gulang pa lamang noon. Marahil dahil sa mga patalastas nito sa telebisyon at sa radyo, bigla akong nakumbinsi na tatalino ang isang tao pag uminom nito.

Sa totoo lang, hindi pa ko nakasubok nito. Hindi ko masasabi kung tumatalab o hindi. Pero kung tumatalab siguro ito, wala nang bobo sa mundo. Wala nga palang bobo, tamad lang (ayon sa matatanda). Itago nalang natin siya sa pangalang "Tamad".

Sana may gamot nga talagang mabisa na pampatalino, para mabigyan ng lunas ang mga batang maypagka-"tamad" lalo na't madaming "examination season" ngayon. Isang inom lang nito at biglang gagana lahat ng bahagi ng utak ng isang tao. Kung meron siguro nito, makakatipid ang lahat ng magulang sa tuition fee sapagkat wala nang mga "repeater" sa eskwela. Marahil mababawasan din ng pagod ang mga guro sa panghuhuli ng estudyanteng "hustler" kung mangopya at mangodigo, kasi nga tumalino bigla dahil sa gamot. Madaming magagandang epekto, pero sa totoo lang, maganda nadin ang normal na buhay. Kasi kung hindi, mawawala ang pagka-"competetiveness" ng mga tao dahil umaasa na lamang sila sa isang gamot na kayang paganahin ang buong sulok ng mukhang isaw na utak. Mawawala nadin ang salitang "pinag-isipan" sa bokabularyo ng Pilipino, sapagkat hindi na pinag-iisipan ang mga dapat pag-isipan ng isang taong nag-iisip gamit ang kanyang isip at takot ako sa ipis.

Kung lahat kaya ng tanong may sagot? Masaya kaya?

Hindi din siguro. Mawawalan tayo ng sorpresa bawat umaga na bumabangon tayo sa kama. Ang pagharap sa isang araw na hindi natin alam kung ano ang nag-aabang. Walang lasa ang buhay --walang tamis, anghang, asim, pait, alat. Wala nang "excitement" kapag alam natin ang lahat. Yung tipong pag-uwi ng bahay, magkekwento ka tungkol sa mga nangyari sa araw mo.

Mabuti nadin na ganito tayo. Always, tama ang timpla.

2008-10-15T08:00:00.000-07:00

Jimi Hendrix rules!

KWENTONG KAWIRDOHAN

2008-10-15T07:11:00.000-07:00

kwentong barbero.

"Ko-Insi Denso' tala.."

Ang sabi ng alien na nakita ko noong isang gabi.

Tinanong ko anong ibig niyang sabihin at kung anong kailangan niya sa akin. Ang sagot niya:

"Gan G' Pin-a-Pal a' Ya.."

Napakamot ako sa ulo at nagtataka anong ibig sabihin ng nilalang na hindi ko alam kung saang planetang nagmula. Pilit ko mang intindihin hindi ko talaga magawang saluhin ang bawat linyang ipinupukol sa akin ng alien mula sa ibang mundo.

Ang ginawa ko, nakipagkaibigan na lamang ako at tinanong ang kanyang pangalan. Hindi ko alam kung maiintindihan niya ko gamit ang salitang alam kong bigkasin -- tagalog? english? Basta pinilit ko nalang gamitin ang puso ko upang makipag usap sa kanya.

Ang sabi ko "Anong pangalan mo?" Medyo ginaya ko lamang ang tono niya ng pananalita. Maihahalintulad ang bigkas ng kanyang salita sa isang robot na isang tono lamang ang pagtapon ng gusto niyang sambitin.

Ang sabi niya:

"Smok O."

Pinagpalagay ko na Smok ang kanyang pangalan at O ang kanyang apelyido. Sabi ko sa kanya, "Walang pupuntahan ang usapan natin, Smok O. Hindi kita maintindihan, at hindi ko rin alam kung naiintindihan mo ako. Kung maaari lang sana, pagpaumanhin mo, pero bumalik ka na sa planeta kung saan ka nagmula sapagkat wala akong maitutulong sa'yo. Kung gusto mo bumalik ka nalang muli dito at magdala ka ng sarili mong interpreter na marunong ng aming lenguahe."

Tumungo si Smok at biglang may napakalaking sasakyang panghimpapawid ang lumitaw mula sa madilim na langit. Sa aking pagkaalala, hugis plato ito. Paikot ikot. Parang U.F.O. na sasakyan ng mga alien na nakikita ko sa telebisyon. May isang ilaw na lumabas mula sa gitna nito at tila kinuha si Smok at unti unting naglaho.

Ako'y namangha sapagkat unang beses ko lamang makakita ng mga bagay na nakita ko noong mga oras na yon. Sinampal at kinurot ko ang aking sarili para patunayang totoo ang aking natanaw at natanto kong ako'y hindi nananaginip.. totoo ang lahat. Peksman!

Ka Tahimikan

2008-10-13T05:14:00.000-07:00

Isang maiksing panulat gamit ang wikang Pilipino
ni Lawrence Tan

Kagabi, kasama ko si Katahimikan naglalakbay sa isang madilim na lugar na hindi ko alam kung saan patungo. Walang ibang makita dahil sa labis na kadiliman. Dahil dito ay tila hindi gumagana ang aking malalabong mga mata sa paglalakbay, ngunit nagulat ako dahil tinulungan ako ni Pakiramdam para alamin kung nasaan ako. Ang nararamdaman ko lamang noong mga oras na yon ay malamig na malamig na hangin na humahampas sa aking katawan -- parang hukbo na galit na galit na sumusugod patungo saakin. Tinanggap ko ang bawat parusa nito sa aking katawan hanggang sa ako'y sumuko.. napadapa kaharap ang lupa kasabay ng pagpatak ng pawis na tila kamay ng isang orasang tumatakbo... dahan dahan. Tik! Tak! Tik! Tak!... Pinikit ko nalang ang aking mga mata at sinubukang pumunta sa ibang dimensyon, malayo sa paglalakbay. Ngunit walang nangyari. Sa tuwing pinipikit ko ang aking mga mata ay kusa itong dumidilat sa loob ng aking isipan at muling binubuksan ang ang pangyayaring nagaganap pag ako'y nakadilat. Walang matakbuhan, walang mapuntahan.. nilabas ko nalang ang tanging armas na makakapagpalayo sa akin sa lugar na ito ang pagtulog kasama ni Musika. Napakatahimik at payapa. Walang bahid ng katahimikang nambubulabog. Huwag na sanang magising.

Si Hayden Seek

2008-10-08T07:36:00.000-07:00

Grabe ang week na ito. Total melancholy ako to the maximum level of endurance(ano daw?). Di ko alam bakit, weird. Masaya din naman, dahil sinasakyan ko ang isang side ng aking personality. Naku, wala akong sira sa utak. Ganun talaga.

Buti naman malapit na ang sembreak.. Pasahan nanaman ng mga final plates, sabay sabay. Kasabay pa ang incomplete ko sa "scenography"! Ang saya, pero kering keri naman, di ba Jim? Keri!

Maiba na tayo, naalala niyo yung larong 'hide and seek' o mas kilala dito sa pinas na taguan pong. Sino ba si Pong?

Malay ko.

Enjoy na enjoy ang mga bata sa larong iyon. Lahat ata ng nanggaling sa pagkabata, pinagdaanan yon.. ewan ko lang sa mga batang pinanganak sa high-tech na mundo, na puro video games, etc. Those were the days, ika nga.

Sa buhay natin, madaming taguan, hanapan.. parang "Hide and Seek" lang. May mga sikreto, may mga pinagsasabihan, may mga nagtatago, iba iba sa bawat nilalang. Bakit nga ba may sikreto? Bakit may mga bagay na di natin pwedeng malaman? Bakit kahit anong paikut-ikutin natin, hindi natin makilala ang isang tao ng buong buo?

Siguro tuwang tuwa ang mga "chismax masters" kagaya nila Cristy Fermin dahil pinagkakakitaan nila ang pagbunyag ng sikreto ng iba.

Nakakatuwa dahil meron paring mga bagay na wala talagang ibang taong makakaalam kundi sarili mo, sarili ko.. sarili natin. Kahit pinakamalapit sa'yo, kahit kasama mo man ng 25 years, 50 years... hindi mo pa din lubusang kilala ng buong buo. Pag sinabi kong buong buo, lahat lahat. Walang tinatago. Kahit isa.

Sa kabilang banda, gaganda rin na ganito ang pagkakalikha sa atin, sapagkat, tiyak na magkakanda-riot na ang buong tao sa mundo kapag alam natin ang lahat ng nilalaman ng kalooban ng isang tao. Madaming masasaktan, madaming malulungkot, madaming iiyak, at madaming madami pang ibang mangyayari.

Ang buhay natin ay napakamisteryoso. Kinabukasan ay may nakabadyang sorpresa.. para sa'yo at para sa'akin. Ating tukalasin at yakapin ng may kagalakan sa puso.

Ang Buhay ng Mag-isa:D

2008-10-07T04:58:00.000-07:00

Galing akong SM North Edsa kanina mag-isa. Pumunta akong Samsung para ipull-out ang cellphone na pinagawa ko dahil napakamahal ng singil, mga 7000 mahigit, kasi papalitan ang buong board ng cellphone. Hay! Nakakainis. Sayang din, kasi eto pinakagusto kong phone na binigay sakin. Pero ganun talaga ang buhay. Wala tayong magagawa.

Dahil sayang ang pinunta ko dahil yun lang ang aking ginawa. Naisip kong lumibot muna. Mukha akong tangang mag-isa lumilibot at kumain ng Samurai Takoyaki balls at uminom ng buko juice. Pero ganun talaga, melancholic daw kasi ako. Loner. Haha. Pero bago nun pala, naglibot muna ako sa department store para tumingin ng hat na trip na trip ko, naka-3 bili na ata ako.. Maganda lang sha. Pero sa American Blvd. ako bumili, kasi wala na sa SM dept. store eh.

Pagkatapos nun, umuwi na ko dahil wala na talaga akong gagawin atsaka baka gabihin medyo maulan pa. Nakakainis kasi mahirap sumakay. Ganun ata dun pag umuulan. Siksikan. Buti naman nakasakay na ko bago pa maligo ng sobra sobra sa ulan.

Bago umuwi ng tuluyan, naisip kong mag-isaw sa City hall.. Isang tindahan ng isaw na natuklasan ko.. Katabi ng paborito kong kikiam. Sarap din.

Pag tapos umuwi na.

Ngayon, nasa bahay na ko.

May mga bagay na...

2008-10-06T06:01:00.000-07:00

Napakahirap pero kailangan gawin.

Time is Gold

2008-10-05T07:30:00.000-07:00

Time is precious! Dapat gamitin ng wasto. Bawat oras, minuto at segundo ay mahalaga. Hindi ito nababalik kagaya ng mga nawalang bagay na pwedeng pag-ipunan. Kaya nga may "past is past" dahil hindi na ito pwedeng balikan pa. Kung walong oras ka nakatunganga, pinipilit mong may gawin para bumilis ang takbo ng oras, nagsasayang ka ng oras, dapat gumawa ka nalang ng ibang bagay na hindi mo tinatapon ang oras.. Pagkat ang oras ay mahalaga. Di basta basta. Kapag mahilig ka sa mamaya na, tinatapon mo ang oras; kapag ika'y sobra sa pahinga, tinatapon mo ang oras; pag ika'y nag-aantay sa wala, tinatapon mo ang oras mong mahalaga.

Ahem!

2008-10-05T06:40:00.000-07:00

HYUcKIE KA!!!!!!!!

Gina Carano

2008-10-05T00:08:00.000-07:00

Hay! Crush ko tong si Gina Carano, sya ay isang MMA Fighter (women). Buti hindi siya mukhang MMA fighter. Hindi basag basag ang mukha kagaya ng iba. La pading talo si Gina hanggang ngayon. Yung laban niya nung huli sa EliteXC maganda! Hindi TKO pero bugbog sarado yung babaeng mukhang lalake (Kobold). Sana huwag na sya lumaban or hindi sana dumating sa point na masira ang mukha niya. Sayang! Hay:) Pero ok lang. Nakakabilib naman eh.:) Hahaha! Wala sigurong ordinaryong taong manliligaw dito, dahil bugbog sarado pag nag-away sila. Hehehe. Bagong idol!

LA

2008-10-04T23:46:00.000-07:00

TIKGKWKNIGKMNMLPIKTT
IMSMSLDAKLPALMTP
MTMNMKKKSKNS
TKSMPCKSNM
DSGAINMA
TSPMEG
LKNLK
NTI
SG
N
A
S
L
M
L
M
T
S
T
I
K
S

la masulat basta may maisulat. para di lanagawin ang blog. kahit nonsense. walang magawa ngayon eh.

Meron Nga Ba Ako Sa Iba?

2008-10-01T05:22:00.000-07:00

Ang sarap kumuha ng mga larawan gamit ang ating mga "camera". Nakakatuwa din pakinggan ang "history" ng camera na sinasabing noong unang panahon, sobrang laki ng mga "camera" nila na kailangan pa ng sasakyan para ilipat ng ibang lugar. Ngayon, instant, maski cellphone may camera na. Bigla ko tuloy naalala yung pinakaunang taong nagkacamera phone noong highschool ako. 7650 ata yung model.. naging usap-usapan siya nun at parang naging mangmang lahat na na-hightech-an sa cellphone na may camera.. at isa ako don. Ngayon, lahat na meron eh, pati yung mga made in China na Mp4 player may camera na, baka sa susunod pati pencilcase may camera na. Hay camera.. parte na ata ng henerasyon ngayon.

Naisip ko tuloy... Naging extra na kaya ako sa "picture" ng iba. Ibig ko sabihin, napicture-an na kaya ako na hindi naman dapat ako kasali sa picture. Kumbaga, picture ng iba, napadaan ako sa likod, etc. Check niyo mga larawan niyo sa mga beach at outing, malalaman niyo yung sinasabi ko. May mga tao kayong makikita na hindi niyo naman kilala. Minsan nga, tinatanong ko sa sarili ko, "Sino kaya tong taong to?", "Buhay pa kaya siya?", "San siya nakatira?" at madami pang iba. Di ko lam bakit ko pinapakialaman ang mga bagay na hindi naman dapat pakialaman, baka isa lang talaga akong pakialamero. Sa kabilang banda naman, kung meron man akong larawang "extra" sa ibang tao, tinatanong din kaya nila ang mga tinatanong ko? Iniisip kaya nila ang mga naiisip ko? Pinapakialaman din kaya nila ang taong umextra sa larawan nila. Ano kayang posing ko dun? Maganda kaya ang angle?

Daming katanungan, di naman kayang sagutin. Kung masagot man ang bawat isa.. wala naman ding mapapala. Isang pang-aaliw lang, marahil, itong mga tumatakbong ideya sa aking isip. Pang-aliw mga pipol, pang-aliw!:)

Chop Seuy na Kwento. Sari sari. Iba iba. Pagtiyagaang Basahin!

2008-09-29T10:14:00.001-07:00

Hay nakakatamad lately, kakagaling kasi sa foundation week, medyo stressful (dahil sa fashion) pero may pahinga din naman ng konti sa ibang subjects hehehe. Nakakatuwang isiping dumadaan tayo sa puntong tinatamad tayo gawin ang ilang bagay.. Dahil ba sa pagod? o dahil timatamad lang talaga?

Dahil dito, naisip kong maglista ng "Mga hayop na mukhang tamad":
1. Pagong
2. Hippopotamus
3. Bulldog

Hmm. Eto lang 3 nasa isip ko. Yung pagong number 1 ko sa list. Kasi mukha siya talagang tamad. Buti na lang may Ninja Turtles para patunayang hindi sila tamad. Bagay siguro sa pagong ang nakasalamin at may libro.

Hippopotamus naman, kasi parang kung ako din yun, tatamarin din ako buhatin ang sarili kong katawan. Parang mabigat.

Bulldog naman, kasi nakakainis yung mukha, mukhang nadaanan ng pison yung mukha, parang bilog na may flat na mukha ng aso. Mukha pang laging galit. Nakakairita lang. Pero mabait naman siguro yun.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Ekspresyons

Nakaktuwa ang mga expression ng tao, kasi pag ang Pinoy nagugulat, sinasabi nia, "Aray!", "Arekopu!", "Sakit!", "Ay!" Pag Kano naman, "Ouch!" Pag medyo konyo naman, "Arouch!" Pag medyo palamurang Pinoy naman ang nagsabi, "Areko--dugtungan mo ng murang malutong!!" Wag tularan ang huli!

Hmm. Teka nga, ginagamit ba talaga ang salitang BULAGA sa panggugulat?! Parang hindi naman nakakagulat ang bulaga. Mas nakakagulat pa ang HUY kesa dito! Parang Mabuhay din siguro na hindi naman ginagamit dito sa Pilipinas, pero bidang bida sa ibang bansa pag Pinas ang pinag-usapan.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Naalala ko lang bigla ang mga palabas nung bata ako, Chikiting Patrol, 5 and up, Sineskwela, at iba pa.. pero iba talaga ang dating ng Hiraya Manawari, hanggang ngayon di ko padin alam ang ibig sabihin. Pero nung bata ako, lagi ko pang sinasabayan ang Theme song nito pag pinapalabas. Actually naaalala ko pa ang tono hanggang ngayon.. For sure, ikaw din.

Kung hindi na, sabayan niyo na itong lyrics!

Gusto kong abutin ang tayog ng ulap
Gusto kong sisirin ang lalim ng dagat
Gusto kong akyatin ang tuktok ng bundok
Tuklasin ang hiwaga sa puso ko'y, bumabalot

Koro I: (Handa Awit.. )

Hiraya Manawri, Hiraya Manawari
Mga pangarap natin ating abutin
Ang kapangyarihang nasa puso natin
Hiraya manawari ating abutin

Kaya kong pakawalan ang hiwaga sa aking puso
Kaya kong hawakan init ng aking pangarap
Kaya kong isabog liwanag na aking taglay
Liwanag na nagsisilbing tanglaw ko sa patutunguhan

Koro II: (Handa Awit.. )

Hiraya Manawari, Hiraya Manawari
Mga pangarap natin, ating abutin
Sa lakas ng isipan at busilak na kalooban
Hiraya manawari ating abutin

Nakakatuwa tong palabas na ito, may moral lesson. Eto yung tipong para sa mga batang hindi kumakain ng gulay.. tapos nabubuhay yung mga gulay upang turuan ng leksyon ang bata upang sa huli ay maging vegetarian na.

Naalala ko magkasunod ito at yung palabas na Bayani, parang Superbook at Flying House, yun nga lang napupunta sila sa panahon ng mga Bayani.

Nakakamiss, medyo wala nang mga palabas na ganito ngayon.

Isa pang palabas na naalala ko ay yung For Kids Only tuwing Sabado ng 9 am. Nakakapikon yung palabas na yon. Hindi mo alam kung ginawa para inggitin ang mga batang nanunuod din nito. Buong oras ay pinapakita ang iba't iba at mga bagong laruan para sa mga batang nanonood. Naalala ko, trip na trip ko yung batang manika na kumakain ng parang pelet na parang kisses (pabango sa pencil case) pag sinubo mo sa bibig. Astig na astig lang ako nun. Gusto ko din yung Play Doh, lalo na yung panggawa ng ispageti gamit ang clay. Pati yung Creepy Crawlers na parang gumagawa ng insekto.. meron yung kaibigan ko nun, ginawan niya ko dati. Ang galing!

Nakakalungkot, puro video games na ang patok sa mga bata ngayon. Dati, cellphone na laruan lang na tumutunog pag pinindot mo ang numero, masaya na ko. Ambilis ng pagbabago ng panahon!

Gusto ko ng PSP! Hahaha!

Today is the Day and the day is Today

2008-09-29T09:59:00.000-07:00

I love the latest Lincoln Brewster album. Yung "Today is the Day!" Panalo! Pagaling ng pagaling si Mr. Brewster sa pagtugtog ng gitara, maging sa composition ng songs, of course, anointed by God. Kakabilib, kasi he devoted his life playing and singing for God kahit na napakadaming opportunities to be famous (secular). Galing! Top notcher talaga bumanat ng notes si Mr. Brewster. Pasok na pasok sa kanta, at ang groove niya eh grooving groovy 'ika nga.

My favorites sa album as of tonight:
1. The Arms of my Savior
2. Let Your Glory Shine
3. Everywhere I go

In no particular order yan.

"Tasteful" ang pinakamagandang description sa pagtugtog ni Lincoln Brewster. Marunong pumili ng nota. Eto lang ang narealize ko habang nagmamature sa music at sa pagigitara, dapat talaga, tasteful, hindi dapat nasasacrifice ang kanta sa pagooverplay. Kahit simple basta pasok.

Kahit ANO!

2008-09-25T10:52:00.000-07:00

Anong picha ang mainit?

Eh di Picha Hot (pizza hut)!!!

..............................................................................................................................................................................
Walang magawa. 2:00 na ng madaling araw ngayon, di pa ko inaantok, marahil sa 2 kapeng ininom ko kanina. Wala din akong maisip gawin, kaya magsusulat nalang ako kung anong pumasok sa utak at isipan ko.

San kaya galing ang mga salita.. Oo pinag-aralan natin sa eskwela ang iba't ibang teorya kung san galing ang mga salita ng tao, pero minsan ang sarap pagpagmasdan ng kanyang pagkamisteryo. For example, Bagoong.. San kaya nakuha yon? At bakit may mga salitang "yuckie" pakinggan, for example, (paumanhin sa mga kumakain) kulangot.. sino kayang henyong nakapag-isip nito.. tunog malagkit siya. Nakakatawa din yung iba't ibang palayaw ng mga salita, kunwari, dumi ng tao, meron palayaw na "ebak", "etat" at madami pang iba. Sinong nag-isip nito? Bakit kumalat sa buong lupalop ng Pilipinas? Sinong nagpauso ng "1+1=Magellan, 2+2=Lapu-Lapu, 3+3=Christmas tree etc....."? Sino ang nagpauso na tawaging "utot" ang hangin na lumalabas sa ating katawan pag tayo'y busog na busog na? Bakit ginagawang "cool" ang mga yuckie na salita, kagaya ng pangungusap na, "Guys, wait lang e-ebs/jejebs lang ako!" Bakit ang dami kong tanong? Bakit walang katuturan lahat?

Wala kasi akong magawa!

Ano pa bang pwedeng isulat?

Hmmm..

Sabi nila, kung wala daw mabuting sasabihin, shut up nalang..
Pero parang gusto kong magsulat... ng kahit ano.

Kahit ano lang.... Basta may maisulat.

Laklhfgoe djkflsdkjf lksdfo lksdjfi lk lkdjuvmap lk nl kmn. Elmslfolsdkfj lskdjfld? Adkfpeuif!!! Akjglkd laksjdfl uwiorbv ashflkdjf. Lawlehjvkje lk dljfjp AHKLEOI!!!! Akaejkbfvioe... jkhdflk....dlksfhlsk.... lkjhalkhe. Alkjdfioe lkdfjdlskoi eoiraleknr oasihfkldshf oei aosify kj alkshfkjdo akfjhdkkd djhfksdjhf, kjdhfkjdsh. Lweiurfohfd... ldkfhlsdhf 1234703- 39340. Aeihflka klshflkd kljflsdkjf lkdjflsdoieyr dkfjslkoi kj kdhfodis k ksdjflsoiem kd... Thank YOU!!

Hay salamat sa pagbabasa!

Sya nga pala, may munting tulong ako sa mga walang magawa diyan.. Basahin niyo itong sinulat ko sa itaas. Baka makatulong!:)

Good AM!

What??!!

2008-09-23T09:21:00.000-07:00

Hay! What a long day! 7:30am palang nasa iskwela na ko, at kaninang mga 11:50pm, kauuwi ko lang. Malas lang walang professor. Tagal ng pag-aantay, di naman pala sisipot. Buti nalang malapit lang ang bahay ko; di kagaya ng ibang talagang mag-aantay hanggang sa mga susunod na subject. Syangapala, ngayong buong week ay Foundation Week Celebration.. that means, irregular ang mga klase. Masaya! Madaming time magpahinga and etc. Minsan lang ito nangyari ngayong semester. Salamat.

Noong mga nakaraang linggo, ilang beses kaming nagpractice para sa Battle of the Bands sa aking eskwela. Nayaya kasi ako ng ilang mga kakilala sa Fine Arts. Pagkatapos ng mahabang prusisyon sa pagpili ng mga kantang aawitin, sa wakas; nakapagdesisyon na. Ang tinugtog namin ay cover ng 2 bandang hindi ko pa natutugtog noon. Thank God, medyo ayos naman. Ilang pinoproblema lang namin ay ang intro ng Evidence, na kanta ng Urbandub, dahil noong unang beses kaming nagjam.. kalat kalat kami -- may sariling mundo. Buti naman naayos din.

Kanina ang Battle of the Bands.. after ilang days na practice, dumating din ang pinakahihintay. Hindi nga dapat kami kasali dahil ubos na ang slot, magaling lang makiusap ang mga kabanda kong lumalakad dito. Nagkaroon ng pagbubunutan kung sino ang mauuna. And guess what? Kami ang pinakahuli. AS IN PINAKAHULI. 16th band.. di pa kasama ang mga guest band na nagperform. Nakakabad trip. Inis na inis ako at inip na inip kanina dahil sa tagal ng aming pag-iintay na makatugtog, nakakapagod magantay.. isang oras, dalawang oras, tatlong oras.... so on.... hanggang sa napipikit na ang mata ko sa antok. Hay! Nakakatawang isipin na noong una ay excited na excited ako dahil ang daming nanunood, shempre kabado din. Hanggang sa nawala na yung excitement at kaba... hanggang sa naging bored.. hanggang sa gusto nang umuwi. Hanggang 11pm lang daw kasi ang permit, natatakot kami na baka icut na pag dating samin. Kaya kagaya ng sinabi ko gusto ko nang umuwi. Noong malapit na kami, nag-pray kami ng maiksing prayer, ako nag lead (yabang). hahahha!

Dumating ang pinakaiintay, ang aming grand finale (dahil huling huli).. tumugtog na kami. Madaming flaws. para saakin, ngunit enjoy din naman. Hindi na akong umasang mananalo kami dahil madaming ibang mas matinong tugtog.

Dumating announcement, best guitarist, best drummer, best bassist at best vox.. wala kaming napanalunan. Inannounce na ang 2nd runner up sa banda, nanalo yung tumugtog ng bamboo... magaling. Sabi ko sa sarili ko uuwi na ko, dahil masasayang lang ang pagiintay. Inannounce ang 1st runner up... at .... binanggit ang pangalang ng banda namin "Flying Kick". Napatingin ako sa aking kabanda, na nakataas ang kilay at nanlalaki ang mata, di ko kasi sure kung kami yun. KAMI NGA! Wooh. Ang saya ng pakiramdam. Tipong hindi talaga inexpect. Ang saya dahil eto ang first time ko magjoin ng battle of the bands. Ayoko kasi ng mga contest. Hay sulit din lahat ng pagod, kahit di kami champion. Dibale next time ulet. Hehehe. Bawi!

Ang Tanawin sa Bintana

2008-09-03T05:50:00.001-07:00

Hay iskwela. Hectic na. Sabay sabay na pasahan ng mga plates. Ang pahinga lang ay ang pagtingin sa bintana, walang ibang makita kung hindi etong nasa larawan -- mga gusali at mga puno.. araw araw. Kahit ganito, sigurado ako pagdating ng ilang taon, pag binalikan ko itong mga pangyayaring eto, may kaluwagan sa kalooban.

Ulo ng Pambura

2008-09-01T08:35:00.000-07:00

Yes. Mashadong hype ngayon ang E-heads, dahil sa reunion concert nila last saturday. At isa ako sa masaya, at nakakarelate sa significance nung gabing yon. Wala ako dun sa concert. Pero, ang ibig kong sabihin is parang it brought some memories back nung bata pa ko.

Naalala ko non, elementary ako, early 90's siguro yun, parati kong naririnig yung Eraserheads kung keni kanino. I can't relate pa that time, kasi, medyo bata pa ko, at wala pakong muang sa music music. I was into pop thingy then! You know?! (yuck! napaenglish).. Kung ano yung sikat. Ganon ata pag bata eh. Ayun, dumating yung time na ang airwaves eh puro e-heads ang pinapatugtog. Mga melody-ng kasabay-sabay.. yung tipong kakaplay lang may LSS factor, at mapapasabay ka na, and at the same time, unique ang bawat isang kanta. Not the LSS na nakakainis kagaya ng ibang kanta, eto lang talaga yung hindi mabilis tanggalin sa utak na songs, dahil maganda. What i like about this band is bawat isang kanta talagang iba, di kagaya ng ibang banda, parang super predictable na ang tunog. Sa umpisa lang medyo parang WOW! Pero pag tumagal, may sawa factor na. Whew! Ibang klase.

Ngayon, pinapakinggan ko yung mga songs nila, at inoobserve ko ang bawat isa. Henyo talaga eh. Here are some of my favorites:
1. Tuwing Umuulan at Kapiling ka
2. Wag Mo Nang Itanong
3. Maselang Bahaghari
4. Huwag kang Matakot

Dami pang iba, pero eto lang yung nasa itaas ng utak ko. Galing ng pagkacompose ng mga yan. Di ko alam pano naisip yung mga melody, yung tono, yung areglo. Ibang klase eh. Sa pinas sila pa lang ang ganyang narinig ko.. Siguro kung meron, Sugarfree.

Nakakatawa lang, napablog ako dahil dito. Siguro malamang na din dahil lagi silang balita sa news at sa TV... At malamang dahil yun nga, hype na hype sila ngayon at nakikisawsaw ako. Hahaha:)

walang magawa

2008-08-26T06:29:00.000-07:00

Gusto kong magkwento, wala namang makwento.
Gusto kong magsulat, wala namang maisulat.
Kaya naisip kong ikwento nalang ang ginagawa ng walang makwento at isulat ang mga ginagawa ng walang maisulat para may maikwento't maisulat.

Ngayon ay Tuesday, August 26, 2008. 9:42 PM. Ako'y nagtataktak ng keyboard upang maisulat itong "nonsense" post na ito. Nakatingin ako sa monitor ng aking computer habang nanunuod ng soap opera ang aking nanay. Yumuyugyog ang aking katawan ngayon dahil sa nakagawiang pangunguyakoy, eto yata yung parang yinuyugyog mo yung binti mo... parang habit o kinagawian na. Pumasok tuloy sa aking isipan kung bakit kaya nangunguyakoy ang taong mahilig manguyakoy? At bakit kuyakoy ang tawag dito? Gawain din ba ito ng mga syokoy sa ilalim ng dagat? Hindi ko alam ang kasagutan at hindi ko naman nais malaman ito.

Ako'y humihikab ngayon, hindi pa naman ako naaantok. Hay, naisip ko tuloy ang panaginip. Ang sarap managinip, parang dinadala ka sa ibang mundo, ibang dimension, ibang karanasan -- masaya, happy ending, bitin ending, mysterious, abstract, drama, comedy, weirdo.. you name it. Ilang beses din akong nanaginip noon na mistulang totoo na minsan umiiyak pa din ako pag gising. Ang saya saya nung mga ganong pagkakaton.

10:24 PM na. wala na kong masabi, tinatamad na kong magsulat. goodbye!:D

Elyen ba ako?

2008-08-25T08:21:00.000-07:00

Hrrr... Grabe ang memories sa mga lumang kanta, lalo na mga 90's, mga kinalakihan ko.

Madalas ko ngang tinatanong sa mga ibang tao, kung kapag nakakarinig sila ng kanta, eh bumabalik yung memories ng dati, nung panahong pinapatugtog yun?.. Karamihan sa mga sagot nung natatanong ko wala lang daw, meron din namang meron, pero kaunti lang.

Grabe, ewan ko, di ko talaga maexplain, di lang memories, may nararamdaman din ako sa puso, parang pag nasasaktan ka, parang ganun. parang ewan. ang labo! Parang malungkot. Parang may something. Kadalasan napapatigil ako, parang nae-emo ako. HAHAHAH! Di naman. pero parang ganun. Bakit kaya? Di kaya gusto kong bumalik sa panahon noon? Okay naman ako ngayon, pero pag nakakarinig ako ng mga songs noon, ewan ko ba? Nawiwindang ako. Pero in fairness, may parang something din na parang nafufullfill na feeling. Labo no? Di ko din maexplain eh. Eto na yung best try ko sa pag describe sa nararamdaman ko.

Ating balikan:

Kaya ko naisulat to, narinig ko kasi yung kanta ng E-17, yung "Each Time".. Ewan ko, di naman ako nakakarelate sa lyrics. Pero iba yung dating eh, may memories, pero blurred, pero walang buong isang buong picture, parang wala ding memories, labo!! Basta sa pakiramdam lang.

Crab Sticks is my favorite food!

2008-08-21T07:23:00.000-07:00

I love Crabsticks! Sobra! Ibang klase! Nalalasahan ko pa din siya sa dila ko! Kung pwedeng araw araw hanggang magsawa ako, gusto kong kumain ng crabsticks! Yun lang! Sana merong Crabsticksland, titira ako dun! Yung tipong paglabas ng bahay, ang araw ay crabsticks, ang ulap ay crabstick, ang mga halaman crabsticks. LAHAT crabsticks. Kung ang daliri ko siguro ay crabsticks, para na akong naputukan ng thunder lolo ngayon dahil kinain ko na ang mga to.

Buti nagyaya si Zarah kanina sa Sushiyum. Salamat sa pagyayaya, pinigil mo pa ko sa second round crabsticks! Dibale, para ma-bitin. hehehe. :)

-Lawrence
Member
Crabsticks forever Fansclub

TwentyTwo at Bukas nakakainis

2008-08-18T08:09:00.000-07:00

It's been a while since i logged-in dito sa aking munting "diary". Madami dami ding nangyari sa aking buhay, maging ang pagiging 22 years and 1 day ko dito sa planet earth.

Kahapon.. yesterday, ay ang aking kaarawan, o "berdey" o kaya "merney". Masaya din naman kasi Linggo, at sa church ako unang pumunta. Madaming bumati. Basta karaniwang nangyayari pag berdey.

Pag tapos ng service, pumunta na kaming SM dahil maggogrocery sila, kumain muna kami sa Kenny Roger's Roasters ng lunch. Nakakbusog. Pero bago yun, bumili muna ako ng regalo sa sarili ko, mababaw lang, pero masaya naman ako sa nabili ko... isang John Mayer "Where the Light Is" na DVD. Dahil medyo may "Moohlas"(pera), bumili ako ng Oridyinal!! Ika nga "D' oridyinal". Nakakatuwa kasi hindi na ganung kamahal ang mga DVD ngayon, dati kasi parang libo eh, yung nabili ko 475 pesosesoses lang. Sulit. Sobra! After magrocery, umuwi na kami.

Pag dating ng bahay, sinalpak ko kagad ang DVD sa home theater namin. (woo!) Walang bihis bihis, nuod na kagad -- sabagay, may pupuntahan din kasi kami ni Zarah after, lalabas kami. Sobrang sulit nung DVD kasi ang daming kanta, 3 sets: acoustic, trio at full band at mga extras. Ganda ng sounds.. Ewan ko kung psychological lang ito dahil bumili ako ng orig este d' oridyinal, pero malakas ang kutob ko na mas maganda talaga. Galing ni Mayer, super idol. After watching, natapos na yung palabas, at pagkatapos nung palabas, nawatch ko na siya kaya ngayon, tapos na.

After nito, mineet ko na si Zarah, at pumunta kami ng Trinoma. Gabi na pero masaya naman! Libot libot muna, tingin tingin, at nagutom na. Enjoy din yung pagkain sa World Chicken, kasi ito ang pambansang manok ng mundo. Inorder ko yung Fetucinni at macaroni salad, parehas kami. Nakakabusog at masarap. "Yummy sabi ni Tummy!" After libot libot, bili ng Gonuts Donuts si Zarah, at hinatid ko na siya sa bahay. At umuwi na ako.:)

Kanina, walang pasok dahil Holiday.. Bukas, meron na, at simula nanaman ng nakakabaliw na week. Nakakatamad, at lahat lahat. Hay nako.

2008-06-30T09:29:00.000-07:00

Grabe! Last week was the most exciting, exhausting week i have ever been in my life. Di lang yan ang mga emosyon, may mga lungkot, ligaya etc... name it. Nandun yun!

Thank God, natapos na din ang concert sa Meralco Theatre.. tapos na ang mahabang puyatan, walang tulugang gabi na pag linis ng mga tutugtugin sa concert. Gahol sa oras. siguro 2 weeks before the concert ako tinawagan, and exactly 6 days before the concert, patayan ang practice. 8AM to 12 AM and of course, after we practiced, plinano namin ang gagawin the next day, so nagbago talaga ang body clock ko. As in! Buti nalang i have this passion parin sa puso ko kungdi, ewan ko nalang.

Thankful ako at madami akong nameet na incredible musicians. I-ispecial mention ko na si kuya Gem, ang assistang musical director at drummer namin. He inspired me a lot. As in. Hirap i explain pero grabe ang pagkasaludo ko sa kanya. Kung ano yung passion ko sa music 10x siguro ang kanya. Grabe! 1st time ko nakameet ng ganito kasipag na musician. Di na ata natutulog sa kakaayos ng mga kanta. Sabi ko nga kay Franb, "Grabe ang musicality niya!" and I meant it! Nung unang meet naming ni Kuya Gem, sa may 5 th avenue, kinita niya kami dun ni Franb, at dumeretso sa kanilang bahay. Kinakabahan ako nung mga panahong yon, hindi ko kabisado lahat ng kanta, baon ko lang is yung Track 1, yung iba ani aninag nalang, hectic din kasi sa eskwela. Pag dating namin sa tahanan niya, pinapasok niya kami sa isang room para pakinggan yung mga na-sifra ko. Grabe super kabado ako. Dahil pro musician ang makikinig sa akin. Nakakahiya pero buti nagawa ko naman yung 1st track. Pinuna niya ang aking speed don, mejo nawawala daw ako, sa beat ng kanta, kasi dapat sabay to sa tempo dahil kasabay ng DVD na ipapakita tong song. Kinabahan lang siguro ako. At pinatry nia yung ibang songs sa kin at nagdrums siya. After that night, gusto ko nang magbackout.. feel ko kasi i'm not worthy sa pagtugtog sa ganun. I know my capabilities at kung ano yung forte ko. Kaya medyo alangan. Pero grabe thankful ako dahil narealize ko that i need to work-out on some areas of my playing, lalong lalo na ang rhythm, naaddict kasi akong magresearch sa lead guitar at pag improvise ng single notes. Nasa walang bahala ko na ang chords and stuffs. Pag-uwi nung gabing yun, sinabi ko sa sarili ko na hindi na ulit ako tatanggap ng ganito. Grabe ang pressure haha!

(Tuesday.)The second time we met is yung sa Tomas Morato, sa isang studio na andon na ang banda. Late kami. Biglaan kasi yung practice. 8-12 pero nakarating kami mga 930 ata? Dun ko nameet ang ibang miyembro ng banda. Magagaling silang lahat. At nanliliit ako!:) HAHAHA! After, nilibre kami ni Ptr. Jupz (musical director) sa Mcdo, that was aroung mga 1 am. After that we went home na. Kami ni franb nagtaxi.

(Wednesday.) Pangatlo, same place sa Tomas Morato. Mas maaga kami as in. Kumain kami ni Franb sa Mcdo. At pumunta sa studio. Ayun mas maaga. Mas magaang sa loob. Hindi namin natapos ang practice hanggang 12 am dahil may gagawin ata don sa building. mga 11pm pinalabas na kami. This time, di kami kumain, nagtagal kami sa pagplano kung saan pwede magpractice kinabukasan with the Musicworx.. kasi di kasya sa studio dahil madami sila. Magiging sardinas kami dun. Daming problem nung gabing ito, kung sang place magmemeet kinabukasan, at yung mga amp na dadalhin. etc....

(Thursday. ) Ikaapat, nag-aantay ako ng update ni kuya Gem kung san gaganapin ang practice. Sa kasawiang palad, nakatulog ako, pero buti nagising ako, 1 hour before the call time. Sabi ko "patay!" dahil FAIRVIEW ang lugar na pagppractice-an. Wooh! LAYO! Nagmadali ako at mineet si Franb sa bethel. Pagdating namin, maaga kami:) HAHA! Kaya kumain muna kami ng KFC. After bumalik na sa practice, then umuwi si Franb dahil may pasok siya, tapos ako naman ay nakipractice sa banda.

(Friday.) Teka? Wala ata akong friday a? Dahil tuloy na ang Thursday ko sa Friday, walang tulog tulog. Umuwi akong bangag, suot padin ang kagabing suot. At kakaiba ang pakiramdam! Nakakatawang isipin na habang papasok na sa eskwela ang mga tao. Ako'y pauwi para magpahinga. (Sana) Pag uwi ko, ako'y pinagalmusal at inayos at isinulat ko ang mga areglo ng kanta sa aking notebook. After, sabi ko hihiga lang ako, ngunit nakatulog ako sandali hanggang mga 1130. 1PM ang call time sa Meralco Theatre. Napepressure nanaman ako, kaya nagtaxi kami. Grabe ang traffic. 2 hours halos ang biyahe. almost 4pm na kami nakarating. Nagsoundcheck. Nagperform. Kwentuhan. Umuwi.

(Saturday.) Dumating ng maaga 1pm exacto. Ngunit wala pang tao kaya binalak namin mag Robinsons muna. Ngunit nasalubong namin si Kuya Jon, at pinanood ang kagabing tugtog na vinideo nila. After nag rob, then Mcdo. Then bumalik, then soundcheck, kumain. Lumabas. Pinuntahan ang parents ko na dumating na. Nagperform. Mineet ang friends and loveones:) haha! Kapagod! But sulit. Nagmcdo. Sabay sabay kaming umuwi ng magaganda naming mga kasama ni franb. (Zarah, Tel, Teng, Ira, Aja, Kat). Pwede kaming maihanay doon dahil long hair din kami.:) HAHA! Nagjeep kami. Nagbus. Naglakad ng mahaba. At hinatid ko si Zarah sa bahay. After, nagtaxi na ko pauwi. Whew! what a day!

Bukas ulet.

2008-06-13T20:20:00.000-07:00

PISI

2008-05-30T10:35:00.000-07:00

Kailangan ko ng pasensya, pasensya, pasensya. Mahaba ang aking pasensya pero gaya ng pisi, darating din ito sa puntong, mauubos...

Ngayon ko lang naramdaman ito. Pasensiyoso akong tao, hindi mabilis magalit, at ginagawang intindihin ang lahat ng bagay na mahirap intindihin. Nasa dulo na nga ba ako ng aking pisi? Bakit ganito ang pakiramdam. Nakakabaliw. Nakakaloko. Di maipaliwanag.

Para akong dram ng tubig na pinupunan ng tubig. Umaapaw, umaapaw, umaapaw.... Wag sana umabot sa puntong babahain na ang paligid.

Sana nabibili ang pasensyang hindi biskwit. Sana nairerecharge gaya ng cellphone.

Malapit na, malapit na... Wag naman sana...

One BUSOG Night!

2008-05-30T10:27:00.000-07:00

Just got home.. Finally natuloy na ang matagal nang pinaplano na kakain ng sisig. (Kahit biglaan) Yum! Grabe, nakakabusog. Blessing din dahil andiyan ang dynamic duo na si Kim at Nina na nagtreat samin.:) thanks mga pards. I'm happy na nakakilala nanaman ako ng bagong mga friendships, si nina at si budds.. masarap silang kasama. Sinasakyan ang mga kabaliwan at kacornihan ko. Ang bilis, napalagay agad ang loob ko sa kanila. Salamat ulet. Hope to know you guys better.:) Salamat, nina sa dencio's (sa sisig, blue marlin, kangkong, iced tea at extra rice). Salamat din kim sa kape:) Salamat budds sa pagtawa sa mga katatawanan. Salamat zarah sa pagsama/pagtabi sakin (baka maOP ako pag ala ka). God bless you.

Good Morning. Matutulog Na Ko!

2008-04-22T14:01:00.000-07:00

Inaantay kong sumikat ang araw. Mag-uumaga na, alas singko kung gusto mong eksakto. Naririnig ko na ang tilaok ng mga manok sa labas ng aming tahanan. Malamang kakagising lang ng mga ito. Panibagong umaga nila'y siguradong may pangamba pagkat di nila alam kung kelan sila gagawing "fried chicken", adobo, o kung ano pang pwedeng gawin sa kanila. Buti hindi ako manok.

Di ko lam kung bakit di pako naaantok. Ang hirap matulog netong mga nakaraang gabi. Ewan ko bakit. Sa talambuhay ko, eto na ang pinakalate na sunod sunod na tulog ko.

Matutulog na ko, tapos na ang ina"upload" ko.

Magandang umaga, manok, at mga ibon.. matutulog na ko!:)

Ang Baliw

2008-04-17T09:37:00.000-07:00

Ang sarap maggitara.
Walang kapantay. (parang commercial ng alak?)
Parang dinadala ka sa isang daigdig na di mo pa napupuntahan. Kumbaga sa expression, 'It's magical!" Nakakaaddict.

<<-- Ito ang larawan ng aking pinakamamahal na gitara. Ang ganda niya no?(eh di pakasalan mo!)

Ang galing ng misteryong bumabalot sa instrumentong ito. Never-ending story ang pagtuklas. Walang katapusan ang pag-aaral mo ng instrumentong ito! Araw araw, pwedeng may bagon matutunan.

Para siyang isang kaibigan. Pag mag-isa lang ako sa bahay. Hindi ako nabobore, parang may kasama padin ako't kausap. Siguro kahit ikulong mo ko sa bahay ng 100 days ala Big Brother na ako lang mag-isa, kaya ko basta may gitara. (exag.)

Kung "living thing" ang gitara at susulatan ko siya ngayon, eto ang sasabihin ko sa liham ko:

Dear (itago nalang natin siya sa pangalang) Konchita E. Aristorenas.(ang baho ng combination),

iba na nga lang...

Dear sweetheart,

Salamat sa lahat ng mga ginawa mo sakin, sa pagsama mo sa panahong wala talagang magawa. Salamat din at di ka nawawalan ng oras sakin. Pasensya ka na kung may panahong di kita napapansin, at nababalewala kita. Wag mo sanang masamain yung mga ganong bagay. Ang totoo niyan ay sobrang mahal kita. Hanggang sa pinakahuling oras, isasama kita sa aking tabi. Salamat din sa pagtabi mo sakin minsan sa pagtulog, kahit minsan ang init, wala kang reklamo.. sabagay wala ka namang ilong para umangal.. wala kading kamay para manakit. Salamat sa lahat. You're the best. Walang iwanan, peksman!

Love,
Lawrence

O diba?! Nagpakaobsessed ba! Hahahha! Hanggang sa muli.. Paalam!

** Kaya ganyan ang hitsura ng gitara ko ay dahil tribute ko ito sa guitar hero ko, si Stevie Ray Vaughan. Ginaya ko hitsura ng "#1" guitar niya.

Tara! Hanapin nating ang Tunay na Saloobin!

2008-04-04T01:09:00.000-07:00

Chudey is Eypril Phor, Choo Thawshan en Eyt!
Hindi ito tula! Ito ay isang paglalabas ng saloobin.. Samahan niyo ko at lakbayin ang aking Tunay na saloobin:) HAHAHAHHA!

Kita mo, ang bilis talaga ng panahon!!!!
Nakakatawa kasi parang kailan lang..
Kakaumpisa ko pa lang sa bagong kurso..

Inyong isipin, balikan niyo ang nakaraan...
Ngayon, sagutin niyo, ang linaw pa ng mga alaala ano?
Kay bilis nga kasi ng panahon at oras...

Lungkot ko noon, patapos na..
Kusang bumabalik ang ligaya sa aking puso
Tanging minimithi makakamtan na:)

Salamin

2008-04-03T11:02:00.000-07:00

"Pwede ba munang tumigil ka sandali?
Paulit ulit na eh
Hindi na natapos
Kahit sandali
Tumigil ka muna"

Kailangan ko ng pahinga
Kailangan ko lumayo
Pumunta ng lugar
Kung saan payapa at tahimik
Walang tao
Walang kakilala
Walang kaibigan
Wala lahat
Lahat!

Pati ako wala

Alam kong di maaari
Ngunit alam kong may silbi ang aking isip
Sa aking isip pwede kong lakbayin ang mga lugar na hindi ko pa napupuntahan
Isang lugar na walang sinumang may alam
Isang lugar na walang emosyon
Walang pakiramdam
Wala lahat
Lahat!

Pati ako wala

"Pwede ba munang tumigil ka sandali?
Paulit ulit na eh
Hindi na natapos
Kahit sandali
Tumigil ka muna"

Sambit ko sa aking sarili

abcdefghijklmnopqrstuvwx Y z

2008-03-31T07:37:00.000-07:00

"bakit?"
Isang salitang napakaraming pwedeng paggamitan.
Isang katanungan. Pwede ring gamiting pangsagot sa isang katanungan o statement

For example:
Bakit ba nangyayari ang lahat ng ito?

O kung tinanong ka naman..
p1: P're mall tayo!
p2: Bakit?

o..

p1: Dude, kakagising mo lang?
p2: Bakit?

Lahat pwedeng paggamitan ng salitang bakit. Hindi siya awkward pakinggan, parang jive lang palagi.

Imagine mo din kung walang "bakit", parang kakaiba. Parang ang hirap. Araw-araw kasi ata ginagamit itong salitang ito.

.........................

Kung may pagkakataon..

Sana lahat ng "bakit", may kasagutan.

TURERE

2008-03-30T06:42:00.000-07:00

Kakaturere!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Tula ng mga Daliri

2008-03-26T09:08:00.000-07:00

Ano ang sasabihin ko?
Wala akong makwento?
Paano na yan?
Walang patutunguhan.

Ano ang sasambitin ko?
Walang letrang lumalabas
Sa utak kong
Tila blanko ang laman.

Bahala na ang aking mga daliri
Na pumindot ng pumindot
Parang mga paang
Naglalakad sa mga letrang nakakahon

"Tak! Tak! Tak!"
Ang tunog tila maihahambing
Sa mga batang nagtatakbuhan
"Tak! Tak! Tak!"

Pindot ng pindot
Wala namang maisulat
Kundi walang kabuluhan
Pagkat walang sariling utak ang aking mga daliri

Kung ano ang gusto ko
Siyang kanilang gagawin
Pagkat sila'y mga alipin
Ng aking pag-iisip

"Sumayaw kayo mga alipin kong daliri!"
Sambit ni Haring Pag-iisip
At walang tanung-tanong
Sumunod ang mga ito

"Isa, dalawa, tatlo,
Maliliit na mga Indyan
Apat, lima, anim
Maliliit na mga Indyan
Pito, walo, siyam
Maliliit na mga Indyan
Sampung maliliit na lalaking Indyan!"

Walang utak ang aking mga daliri
Sila'y alipin
Ng aking pag-iisip

Samu't Saring Kwento ng Laking Chicago*

2008-03-14T09:28:00.000-07:00

Ang bilis ng panahon
Heto nanaman ang bakasyon
Unti unting paparating
Tara na't tayo'y maghunting.

Wala akong maisip na ending sa panimulang maiksing rhyme ko kaya nasira ang serious-mode ko. Hehe.

Ang bilis ng araw talaga. Isang kisapmata lang, heto nanaman ang bakasyon. Siguradong pagtapos ng bakasyong ito, napakalaking pagbabago din ang haharapin ko sa aking munting buhay. Bakit kanyo? Eh kasi, graduating na ko! Papalapit na ko sa puntong lilipat nanaman sa bagong yugto ng buhay. Ano kayang manyayari? Ano kayang matututunan? Ang daming katanungan.. di na ko makaantay dumating sa panahong andun na ko sa pahinang di ko pa nababasa ngayon sa aklat ng aking buhay.

Tumatanda na pala ako. Di ko namamalayan. Feeling ko highschool parin ako. Feeling ko bata pa din ako pero di mapagkakaila.. tumatanda na nga ako. Kasabay neto, tumataba pa ako. Punta tayo sa usapang taba! Nakakainis dahil hindi ko talaga nakikita sa sarili ko na mataba ako, pero unti unti kong nalalaman dahil sa bukambibig ng mga tao at netong huli, pag pinipiktyuran ko ang sarili ko, hindi nga mapagkakaila na naghihimutok ang taba sa aking mga pisngi. Kung wala siguro akong mata, ilong at bibig, mapagkakamalan mo akong ensaymada na may buhok. Sana sa bakasyon, kahit mahirap, ay mapigil kong kumain ng mga pampataba at pumayat ako ng kahit papano. Ayokong tumandang mataba, dahil pag nakaapak ako ng saging at nadulas, baka di na ko makatayo.

ANALOGY. . . . BOW!

Ang sarap maganalogy. Naalala ko tuloy nung bata pa ko, parating nasa test ng english at filipino yung analogy. Yung tipong apple=fruiy, horse=?... Yan ang mga masasayang moment nung bata pa ko, ang sarap sagutan. Ilang mga analogy na ginawa ko.

1. Fat man = Matabang lalaki
Man fat = Lalaking mataba

2. Underarms = Kilikili
Arms under = Si Armando na under sa kanyang asawa

3. Mcdonalds = Fastfood
DonaldMac = Pinsan ni Donald duck

4. I thought = Naisip ko
You thought = Mabaho!! Di ko matake ang amoy lalo na sa elevator afterlunch.

5. Long hair = Mahaba ang buhok.
Hair-long = Buhok sa ilong

Nonsense. Hay!

Let's move on.

*hindi ako laking chicago, wala akong maisip na title e.:)

Ang Pagbabalik Mula sa Matagal na Panahong Pagkawala

2008-02-12T03:40:00.004-08:00

Oh yeah! Perbrero na. 2nd week. Excited na ko magmarch -- hindi pa ko gagraduate.. Excited lang akong mag March na buwan. Para matapos na ang nakakahibang na paglalakbay sa aking munting "journey" sa pag-aaral. Last SUMMER ko na pala ito kung sakali, at excited na ko dahil hindi lamang ako tutunganga dito sa aming bahay.. sapagkat, ako'y mag-OOJT na.. hmm.. exciting, ano kayang naghihintay sa akin don.

Nitong kailan lang, binabasa ko ulit ang librong "The Alchemist" ni Paolo Coelho, nakakatuwa siyang basahin.. ang daming insights na maganda na hindi basta basta maiisip ng aking ordinaryong utak. (hindi ako LOW IQ, nasa average naman) Hindi ko pa tapos basahin ang aklat na ito kasi binabasa ko lang siya pag meron akong kailangang oras na patayin -- pag walang ginagawa. Try niyo, enjoy siya.

Kahapon hanggang gabi, nandoon lang ako sa GMA7 na studio.. dahil sa shooting. Ahem Ahem.. Nakakaexcite kasi first time kong makakadalo sa isang studio, at i'm very proud to say na ako'y pumapel bilang..... STUDIO audience... HEHEHE! in short.. Tigapalakpak, tigahiyaw at tiga-kunganopangpagagawanilasayo! Ang dami kong nakitang celebrities. sila Mike Enriquez, Lucy Torres, atbp. Nakakatuwa lang silang tignan, ibang iba kasi sa TV compare pag live. Nga pala, hindi naman ako desperadong mag audience no, pumunta kami dun para sa isang subject sa aming paaralan, ang "SCENOGRAPHY" kung saan pinagaaralan naming ang set-design, etc. Bale buong araw kaming andun, mga 10:30 na siguro natapos. Kakapagod. Sayang din! Nalimutan ko ang digital camera ko. Pang-friendster din yun. :) Narinig ko din na kinukuha ulit nila kaming studio audience sa mga sumusunod na palabas: Showbiz Central, at narinig ko sa isang pelikula ni Jolina, mageextra kami bilang mamamamayan. HAHAHAHA! Hindi na ako sasama dun promise. And I swear...." by the moon and the stars in the sky..... i'll be there." --- (ipit na egoy na boses.)

Hmmm.. Maiba nga ng usapan. Wala lang ito. Napapansin ko lang na nasasawa na pala akong magitara, as in, natitiis ko na siya. Tipong 1 week na hindi ko hinahawakan ang gitara ko, kaya ko na. Dati, maiiyak pa ko kung ilang sandaling mawala'y sa aking piling ang mahal kong gitara. Hmm, ba't kaya? Sawa? Hmmmm... o ayoko nang umasa na may mabubuo akong pangarap sa pagtugtog ng gitara... Uy! Drama. Heheheh. Seriously speaking, medyo nawawala na sa sistema ko ang pagkaaddict sa gitara at pag-aaral nito... nawalan ng gana.... lagi na lang walang gana!! Pero hindi dapat ako mag-alala, dahil alam kong ang pagka-"passion" ko ay manunmbalik. Kausap ko nga ang aking "Passion" nung isang araw. Ang sabi ko sa kanya, "Ka'y tagal mo nang nawala, babalik ka rin"--- (old duty free jingle, tama ba?) Tama na! korni na eh!

goodAM

2008-02-04T09:24:00.000-08:00

It's 1:26 in the morning, hmmmm.. February 5 na. Ambilis ng pagtakbo ng araw, magbabakasyon nanaman. Sana, bumilis pa para makagraduate na agad. Tinatamad akong magblog na, kaya ngayon lang ulit ako nakapagsulat. Sa mga ganitong panahon---- tahimik at payapa, parang ang sarap mag senti.... At alalahanin ang mga nakaraan. Ewan ko, naging hobby ko na ito kapag tahimik at walang magawa. Nakakatuwa lang. Hay. Goodmorning. matutulog na ko!

Katanungan

2007-12-20T07:43:00.000-08:00

Ang daming bumabagabag sa isip ko nitong mga nakaraang araw! Ilang sa mga ito ay:

1. Saan napupunta ang mga kukong ginupit natin?
2. Bakit hindi napupuno ang mundo nito kung simula sinauna pa ay nagugupit na ng kuko ang mga tao?
3. Bakit walang bakas ng mga ginupit na kuko sa lansangan?
4. Natutunaw ba ang kuko at naglalaho ng parang bula?

Ang sarap pagbulay bulayan ng mga kuko!

Ala lang!!!!

2007-12-18T14:58:00.000-08:00

I'm irritated! Bow!

FRUSTRATION

2007-10-16T07:22:00.000-07:00

Frustration o ang maganda musika sa aming church. Hindi ko alam, madaming dahilan, kasama dun ang gusto ko gawin best and mga P&W etc.. Isa din doon ay naiinggit ako sa ibang kakilala kong Christians na napakaganda ng sistema nila pag dating sa Praise and Worship ng church, na tipong sinasabi nila, "ang sarap ng tugtugan" etc, hindi ko nararamdaman yun sa church, don't misunderstand me, hindi ang pagwoworship ang tinutukoy ko, ang pagtugtog. Sa kanila ayos na ayos walang putok, walang sabog, at higit sa lahat, hindi nakakadistruct. Minsan natetempt akong umayaw, pero I know God has a plan for me dito sa ministry nato, kung bat ako nandito.

I love music. I know what sounds good at pangit. Pag dating sa musika, gusto ko the BEST. Kasama na ata sa sistema ng katawan ko yan eh.. kaya nadidisappoint ako palagi sa kadalasang pangit na tugtog, sounds. Alam ko din ang malakas at mahina. Alam ko ang balanse. Alam ko ang tama lang sa pandinig. Dynamics is part of music; it's part of the EXPRESSION, parang tao yan na bumubulong at sumisigaw at nagsasalita ng normal. Sa amin laging bumubulong, hindi mo siya mapasigaw.Kadalasan kasi, mismong tinutugtog mo di mo na marinig sa hindi alam na dahilan.

Last time nag jamming kami ng mga schoolmates ko sa may school, it's one of the few moments na naexpress ko ang sarili ko sa music, may halong fulfillment at maluwag sa pakiramdam, pag tapos nung time na yon, parang energized ako at excited kahit tapos na.

Nakakalungkot sabihing ayoko na tumugtog, mas gusto kong maglead ng songs nalang. Mas maluwag pa sa kalooban ko. Ba't ba kasi ayaw tanggapin kung sino ba talagang may alam sa musika, sinong may alam ng maganda at pangit at don humingi ng opinion at tulong. Dahil ba ako'y hamak na bata lamang? Sa totoo lang ayokong ganyan forever ang tunog, pero mukhang ganon na ata eh. Ang ganda ganda ng mga gamit sa church, we have great mixers and speakers pero ang tunog hindi namamaximize. Sayang, ang mahal pa man din ng bili.

Ano ba ang ideal ko pag dating sa musika ng church?

1. Gusto ko magkaroon ng bassist.
Yung passionate. Pero parang ayoko siyang masabak sa sunday service dahil baka magkaparehas kami ng damdamin. Hirap ng sobrang passionate eh tapos binubuhusan lang ng malamaig na tubig, namamatay ang apoy. Ewan ko kung maintindihan niyo.

2. Gusto ko may arrangement ang music at hindi lang basta tugtog.
Ayoko ng tuloy tuloy na tugtog lang na parang dinaana lang.

3. Gusto ko MARINIG ang sarili ko.
Self explanatory

4. Gusto ko ng magandang tunog o yung tinatawag ng musikero na TONE..

5. Gusto ko maapply ang damdamin sa pamamagitan ng dynamics.

Ang hirap. Madaming hindi nakakaintindi. O sige sabihin nating, pagpasensiyahan ko nalang muna. Kaya naman eh, kaso hindi talaga kayang ihinto yung feeling na disappointed etc...

Siguro gusto ko lang maging fulfilled sa pag-offer ng BEST sa panginoon. Yung tipong I'm giving the best.

Kelan kaya?

GRRR!

2007-10-07T19:41:00.000-07:00

Nasa internet room ako ngayon sa aking kaliwa may isang taong nagcocomputer at ang susunod na katabi niya ay tatlong bugok na hiphop. Ang ingay nila. Tawa ng tawa.. Kulang sa pansin. Parang hindi tintignan kung nakakaistorbo ba sila ng ibang tao. Yung isa, nakasumbrero pa na parang walang kalukot lukot, yung tipong may kulay gold na sticker na bilog na hindi ko alam kung ano. Kamukha nung lumang tsokolate na "COIN" ang design ng pambalot, foil ata yun eh. Nakakaasar sila at nakakairita. Bow!

NALU-NALUAM

2007-08-07T22:26:00.000-07:00

Kakaiba ang simoy ng hangin sa aking paggising sa isang mahimbing na pagkatulog. Ang huni ng hangin na tila'y isang taong umaawit ang kumamusta sa aking naaantok pang pandinig. Kasabay nito ay ang malakas na ulan galing sa madilim na kalangitan.

Tag-ulan na! Sa wakas, sa loob ng mahabang panahon ay nakaramdam din tayo ng kaunting kalamigan. Ang sarap ng pakiramdam, kahit na maputik, parang preskong presko.

Late na ako kaninang umaga, 7:30 ang pasok ko ngunit, 7:15 na ko bumangon.. ang sarap kasi matulog eh. Nagmadali ako dahil kailangan kong pumasok sa aking subject na "computer design" dahil may bago nanamang plate na gagawin. Excited nadin ako kahit papano. Pagkapasok ko sa loob ng eskwelahan, nasalubong ko ang aking teacher at tinanong ko kung pwede pang pumasok, sabi niya, "Pwede pa, wala ka ngang mga kaklase eh!". Natuwa ako ngunit noong huli, natanto ko na wala palang klase dahil konti lang ang pumasok na estudyante dahil sa pabago bagong announcement ng CHED ukol sa suspension ng klase. Sayang ang aking paggising at pagmamadali. Buti nalang malamig ang panahon. Hindi nakakastress. Nagpalipas ako ng oras at naghintay hanggang 11:30 para sa aking Filipino class. Pumasok ako at nagquiz kami.

Ngayon andito ako sa internet room upang magpalipas ng napakatagal na oras. Ang tagal kasi ng susunod kong klase eh 4 o'clock pa, wala kasi akong major ngayon na sculpture (yes!) dahil wala masyadong estudyante. Kanina pa ko dito. Nagsulat lang ako upang makadagdag sa paglakad ng oras. Sana tumakbo na siya para makauwi na ako mamaya.

Umuulan parin ngayon.

FERRIS WHEEL

2007-08-05T09:49:00.000-07:00

Ang buhay ay parang isang "ferris wheel", paikot ikot. Aakyat, bababa, aakyat bababa, walang katapusan hanggang magsawa ka at gusto mo nang bumaba.

Ang buhay ko ngayon ay maihahalintulad ko dito. Siguro ngayon ako'y naka-50 na beses na ikot na sa aking"ferris wheel" at medyo gusto ko na ding bumaba. Kung nagtataka ka kayo kung anong aspeto ng buhay ko yon. Iyon ay sa aking pag-aaral.

Bawat taon ko 'netong nag-Fine Arts na ko sa U.E., dumadating sa puntong tinatamad na ako pumasok ng eskwela, kadalasan kalagitnaan. Ngayon, andito na ulit ako sa yugto na medyo tinatamad tamad na sa pagpasok ng eskwela. Hindi naman yung tipong mag-kacut ako ng mga klase. Ang ibig ko lang sabihin ay yung puntong parang gusto mo muna ng break o pahinga.

Masaya ako dahil napakabilis ng panahon ngayon.. parati ko itong sinasabi at iniisip. Parang kakamonday lang, friday nanaman. Naniniwala din akong lilipas din itong panahon ng katamaran at uusad din sa panahon ng pagkaexcited. Konti nalang din naman, magtatapos na ako at lilipat na sa susunod na yugto ng buhay ko-- ang pagtatrabaho-- na mas mahirap, mas nakakasawa at mas nakakapagod.

Nakakatawa din ang buhay kahit papano. Pag binabalikan ko, noong bakasyon gusto ko nang magkapasok. Ngayon kalagitnaan na halos ng pasukan, gusto ko na ulet magbakasyon. Weirdo ba? Pero ganon ata talaga minsan ang katangian ng tao. Wala ding iniba sa mga "blonde" nag gustong magpaitim ng buhok, maitim na gustong pumuti, vice versa at etc..

Kakatapos ko lang gumawa ng aking plate sa "Sculpture". Hindi ko alam kung anong kalalabasan dahil pinatutuyo ko pa. Titignan ko bukas. Mukhang pangit siya. Hahaha.

Ating balikan......

Noong una, sobrang excited ako sa subject na "Sculpture" sapagkat bago ito sa akin at parang masayang gawin. Ngayon, nakakainis na kasi parang lahat ng gawa ko pangit. Kailangan pala ata ng talento sa pag-isculpture.. at parang wala ako non. Pero pinipilit ko pa din mag-pass dahil ang gastos ng mga materials at sayang kung hindi ko gagawin.

Kung tutuosin, dito lang ako sa "Sculpture" tinatamad. Sa iba okey naman. Isa pa nga palang kinatatamaran ko ay yung mga break ko after ng isang subject na tipong 1 hour o 2 hours na para sa akin ay napakahaba at napakaboring na oras. Nakakaantok. Madalas nasa library nalang ako. Madalas din nakakatulog ako doon. "Good Night. Zzzzz..........."

AGAPE

2007-07-25T04:34:00.000-07:00

Galit ako sa mga holdapper. Labis labis, walang kulang. Wala silang kwenta, walang silbi. Salot. Buti na lang pinipilit ko silang intindihin, dahil alam kong ang Diyos ay mapagpatawad sa mga ganyang klase ng tao-- at sinusunod ko siya.

Balita sa TV kanina. Yung babae, manager sa isang fast food chain. Tapos pauwi na ata sila ng boyfriend niya nang bigla silang holdapin gamit ang baril bilang armas. Ang wakas ng istorya ay pinatay ang babae, binaril. Bakas sa mukha nung boyfriend niya ang pagkatrauma at labis na at pag-aalala. Naaawa ako sa kanya. Sobra. Hindi ko maintindihan bakit may mga taong kayang gumawa ng ganito karahas. Yung tipong papatay ng tao. Siguro kung Diyos ako, nabwisit na ko sa kanila at pinitik ko na sila sa lawa ng impyerno para masunog buong buhay at kainin ng uod. Pero hindi. Bilib ako sa Diyos na kaya niyang magpatawad ng kahit pinakamasamang tao, ang tindi.

Siguro galit ako dahil naholdap din ako at muntik ng mamodus operandi. Isa palang naman yung successful holdap sa akin.

Simula nung naholdap ako, sobrang naging paranoid ako sa lahat ng taong di ko kilala. Yung tipong magtatanong lang, iniisip kong holdapper kaagad. NAIINIS AKO SA MGA KUMAG NA TO! Yung nangholdap sa akin, yung isa, malaki ang katawan. Siya yung tumutok ng baril sa akin. Yung isa naman, yung nakasumbrero, may hikaw sa tenga, at ang pangit ng mukha. Mukha siyang halimaw. Sana nagiging bakal yung katawan ko na hindi tinatablan ng bala at kutsilyo, buti hindi. Kung hindi, tatanggalan ko sila ng kuko sa kamay - isa isa, at sasawsaw ko sa sukang may sili.

Dahil sa mga sitwasyong ito. Natanto ko na ibang klase ang pagmamahal ng Diyos. Turo nga sa amin sa church.. yung AGAPE. Malupit! Hindi siya kayang ibigay ng tao. Hindi ko nga maibigay o! Diba? Hahaha.. Hindi pa siguro for now, mainit pa kasi ang damdamin.

Lalong lumalaki ang respeto ko sa kanya twing naiisip ko na kahit sino, kahit ano pa ang ginawa mo, kahit ikaw ang pinakamasamang tao.. patatawarin ka niya, lumapit ka lang. Napakasayang deal neto. Walang kapantay.

Buti na lang.

MGA MAMBABASA:
Ako'y naglalabas lang ng aking damdamin dahil pakiramdam ko sasabog na ako sa inis. Wala akong intensyon makatisod ng kahit sino sa paghahayag ko ng mga salitang hindi dapat lumalabas sa aking bibig.

Dear Diary naman to eh. Diba? Hehehe..

Ang Pagbabalik ng ........

2007-07-23T03:53:00.001-07:00

Napakatagal nang panahon na ako'y huling nag-"blog". Madaming nanyari. Madaming nadagdag sa kwento ng aking buhay. Masaya, malungkot, at lahat lahat nang pakiramdam ay aking nadama.

Masaya ako ngayon, lalong lalo na sa buhay eskwela ko, hindi ko alam kung dahil 3rd year na ko o dahil masaya lang talaga ang mga asignaturang aking inaaral.. (asignatura=subject) Pero masaya sha sa parehong paraan. Masaya ang computer design na subject, hmmm.. illustration 2, ok din. Nakakatuwa dahil madami din akong bagong bagay na natututunan, kagaya sa subject na sculpture kung san gumagawa kami ng ibat ibang istatwa. Maging sa mga minor subject ko, solb na solb din. Bukod nga lang sa Philippine History na kung saan ito na ata ang oras na tumitigil ang mundo sa pagikot dahil sa ka-boringan ng subject, napakatagal kahit 1 and a half hours lang. Walang ibang pwedeng sisihin kung hindi ang guro. Walang kasing boring. Pero ok lang dahil madali lang sha magpatest.

Ang kulet ng picture sa taas no? Matagal na yan. Maiksi pa buhok ko.. Yung pizza na hawak ni Zarah ay Pizza Hut na nilibre ni Ate Christy nung birthday niya.

Buti na lang mabilis ang paglipat ng araw ngayon, di lang pala ako ang nakakapansin. Maging ang mga ibang tao. Di mo namamalayan, bukas pasko nanaman. Bilis no? Masaya ang ganon. Pero dapat maingat sa lahat ng desisyon sapagkat konting pagkakamali, baka maiwanan ka na ng panahon. Masaya din ako dahil mabilis magweekends, na kung saan ito ang aking munting pahinga, kasabay noon ay magkikita kami ulet ni Zarah. Masaya kasi siya kasama.:) Kaya pag Monday to Thursday medyo kulang hahahaha.:) korney..

Ang sarap maggitara. Ang sarap tumugtog. Ang sarap ng tugtugang "blues". Ang sarap nito aralin. Ang sarap.. promise.

Netong huli, naaaddict ako sa tugtog na blues. Ang astig kasi ng groove niya. Straight na straight. Salamat kay Stevie Ray Vaughan, ang aking unang impluwensya sa blues, na parati niya kong minamangha sa kanyang pagtugtog. Sumalangit nawa! Madami pang iba akong hinahangaan blues guitarist, isa dito ay si John Mayer. Natutuwa ako at nung huli, medyo nagshift siya ng genre medyo bluesy type yung music niya, lalo na yung "TRY" na album kung saan ipinamalas niya ang kanyang galing sa paggawa na awit at pagtugtog ng gitara. Ang daming ayaw sa kanya dahil galing siya sa POP pero wala akong pake, trip ko ang music niya kahit noong sa POP pa hehehe..

Dahil dito, nag desisyon ako na magstick sa blues. Ito yung aaralin ko! At pati gitara ko gagawin kong blues guitar: lalagyan ko ng makapal na strings para matuklap ang balat ko sa daliri. Joke lang.

Heto muna, mahaba na ata. Paalam:)

All About U

2007-05-21T04:15:00.000-07:00

Yesterday, the firebrands youth group went to TLA for the "All About U" concert. We arrived at the said place before 3PM and waited for the concert to start. It was great because I was able to see some of my friends from different sections of the Assembly of God churches. I believe that God's presence was there at the venue.

Some difficulties I noticed about the program was mostly on the sound system:
1. The main left speaker had a problem
2. The monitor was not working. The mixing of the vocals was too soft, I couldn't even hear myself when I started singing my set.
3. The mixing of the vocals was bad, it was trebly. It grinded straight to my brain. Ouch! Pati yung singer na ang ganda ganda ng boses medyo pangit yung labas sa speakers.
4. The mic on guitar amp wasn't working. On our set, my churchmate signaled me that he couldn't hear my guitar.

Yeah that's it!! I'm not mad about it because all of this is for God and for Him only... just my 2 cents on the technical problems yesterday.

Bahista

2007-05-19T08:49:00.000-07:00

"Bajo" is the tagalog translation for THE musical instrument called bass. It's not as stinky as it sounds in our language. It's really really cool to learn and play it.

Back in the old days:

I was attracted to it back when I was at my thirteenth year in this planet. Yeah right.. I was too young to like it, thinking that around the late 90's, I was bombarded by the "amazing" boybands that was played throughout the airwaves. Not liking them was just like saying that "you are a geek". Memories, memories...

Back to the topic:

My life changed when I heard Abraham Laboriel Sr. on tape. He is super cool! "Grabe!" He made impossible seemed easy to play on his records! He also opened a lot ot things for me to learn in music. With those things said, I was really "strucked" on his creativity, artistry and his ability.

My greatest confusion in my music journey was the time where I wanted to let-go of my guitar playing to learn the bass. The reason was because I wanted to be like Laboriel... but my supposedly bass teacher asked me which one of the 2 instruments I wanted to learn and give my passion to. Thank God I didn't pursue it, because I love the electric guitar more than anything else (exaggerated). Haha.

I wrote this was because I have a burden in my heart to teach someone from church to play the bass guitar. Anyone who is willing and is determined will be on my checklist.

Commercial Break:
I'm willing to offer up my knowledge to anyone at church to learn this instrument. Free. I'll share what I have in my brain. ****Im not a bass player, I'll only teach the basics.

Currently, we don't have a bass player at our church band and I don't call a group of musicians a band without a bass player. "Kulang na kulang kahit kumpleto".

I hope and pray God will send our church a bass player which has a heart and passion for the craft.

ANG PAGLALAYAG KASAMA ANG MUSIKA

2007-05-15T23:31:00.000-07:00

Ito ang unang beses kong ikekwento ang aking tinatawag na "music journey" kung saan ibabahagi ko ang mga bagay na may koneksyon sa aking pagkatuto tumugtog at humawak ng gitara kasama nadin ang mga iba pang instrumento na aking sinubukang aralin.

Nagsimula akong mag-aral ng gitara noong ako'y nasa elementary days ko pa.. . Naniniwala akong kaya ako humawak ng gitara dahil na-influence ako ng papa ko tumugtog, parati kasi shang nagigitara nung maliit pa ako. Unti unti, sa kakatanong ng mga chords, ako'y natuto ng mga kanta at nagsimula na ang pagkauhaw kong matuto ng gitara.

Naaalala ko pa ang una kong natutunan tugtugin ay ang "Two-Chord song" na This is the Day, isang awitin sa simbahan kung saan ang chords nito ay E tsaka A... dalawa sa pinakamadaling chords na tugtugin. Nagkaroon din ako ng "hard-time" sa pag-aaral ng rhythm noong nagsisimula pa ako, hindi ko alam kung kailan dapat itaas o kung kailan dapat pababa ang "strum" ng gitara.

Ilang instrumento din ang aking kinahiligan sa aking paglaki. Ang first love kong, drums, kung saan hindi ako nagexcel, pero hanggang ngayon ang sarap parin paglaruan, kahit maingay ako. Ang keyboards, kung saan bahagya akong nainfluence ng kuya ko kasi namulat ako nang nagsimula shang mag-aral at bilihan ng keyboards ng aming magulang. Naalala ko pa tinuruan niya kaming magpipinsan ng keyboards.. hindi ito nagtagal, pero natuto din ako ng isang kanta, na nakaka-LSS.. tinutugtog ko palagi sa dial button ng telepono nung bata ako. Nung kailan lang na-amaze ako sa kagandahan ng tinatawag na"harmonica" o "blues harp". Sa sobrang excited bumili agad ako at mali ang nabili ko, hindi pala yun yung blues harp. Natuto din ako ng bahagya, pero hindi pa din magagamit sa tugtugan, medyo bano pakinggan. Hanggang nagsawa.

Malaki ang pasasalamat ko sa aking church, ang BFGFC, sapagkat dito ako nahubog tumugtog ng gitara, na exposed ako ng maaga sa mga instrumento, dahil nga kumpleto ang church sa mga instruments. Ngayon ko lang narealize na kung wala ang simbahan, wala parin akong natututunan hanggang ngayon. Narelize ko din na si God talaga ang gumuguhit ng ating kinabukasan, minsan na lang magugulat ka pag binalikan mo ang nakaraan at makikitang lahat ay ayon sa plano niya sayo. Masaya ako.. hanggang ngayon.

Naalala ko, pinaaral pa kami nila Kim ng instruments na binayaran ng church ang kalahati. Dun ako namulat sa ganda ng instrumento. Bago nun, kala ko ako na ang pinakamagaling na gitarista sa balat ng mundo, nasupalpal ito noong sinimulan akong turuan ng aking mentor na ang pangalan ay Philip. Madami siyang tinuro saakin, na madalas OO lang ako ng OO kahit hindi ko naman naiintindihan. Nagpapasalamat ako at may mga notes ako habang naglelesson kaya after ilang years, binalikan ko ito, at laking gulat na naiintindihan ko na at unti unting inapply sa aking pagtugtog. Dito din ako namulat sa "guitar effects". Si teacher Philip kasi ang nagsabing bumili kami nito.. hindi ko pa alam noon kung bakit. Pinabili pa niya noon ay overdrive, delay at chorus. At naalala kong binili namin agad yun kinalingguhan after niya sinabi yon pero digital multieffect yung nabili namin, papa ko kasi pumili, wala pa din akong alam nun, "Zoom 505ii" ang model. Nanibago ako, lalo na nung sinubukan ko ito pag-uwi, lalo na sa mga distortion, kasi ang dumi dumi pakinggan. Akala ko kasi noon, parehas lang ang electric at acoustic guitar, yun pala may sari-sarili silang pagkatao (pagkatao??).

Laki talaga ng utang na loob ko sa church sapagkat noong wala pa akong electric guitar, madalas kong gamit ang gitara sa church, at dun ako nakakapagpractice ng mga theory at techniques na patuloy kong dinedevelop hanggang ngayon. Salamat din kay God at meron na kong electric guitar na pwede kong pagsawaan kahit kailan.

Noong highschool, around 3rd year, nagsimula akong tumugtog sa harap ng madaming tao, although tumutugtog na ko kahit papano sa church. Nagdala kasi yung isa kong kaklase ng gitara, at hiniram ko sandali at tumugtog ng isang awitin, "Harana" yon sa aking pagkaalala. Nagulat ako kasi naglapitan yung mga kaklase ko, at masaya nila akong binati, kasi nga marunong pala ako tumugtog. Ang saya nong feeling na ganon. Tipong naappreciate nila ang ginawa mo. Simula non lagi na kong nagdadala ng gitara sa school, naalala ko pa, dala ko palagi ay isang pangit na gitara na talagang laspag laspag na, pwede nang ihalintulad sa mga kotseng pinapasabog sa pinoy films. After ilang weeks, o months, nagulat ako sapagkat nung birthday ko, rinegaluhan ako ng papa ko at mama ko ng acoustic guitar. Ang dahilan daw ay dahil nakakahiya yung gitarang palagi kong dinadala. Simula non, sobrang saya ko na dahil hindi na ko magtiyatiyaga sa gitarang bulok. After noon, naimbitahan na akong tumugtog sa auditorium ng school. Tumutugtog ako palagi lalo na pag may special events sa school at madami akong nakilalang tao at kaibigan. Tumagal ito hanggang pag graduate ko. Napakaasaya.

College na.

Malaking tulong ang pagpasok ko sa UST upang matuto ng gitara. Bagamat hindi ko talaga nagamit ang ilan sa mga tinuturo ng mga prof, nakakilala naman ako ng ilang gitaristang nagbigay sa akin ng inspirasyong tumugtog at minulat ang aking mata sa mga musikerong may pambihirang talento sa pagtugtog na hindi ko pa kilala noon.
Nakuha ko ang aking unang electric na gitara sa isang taong hindi ko lam kung san nagmula, naalala ko tiga Cavite siya. Naiswap ko ito sa keyboard ng kuya ko noong bata pa siya, yon yung kaninang kinekwento ko.

Naiinis ako pag iniisip kong nadelay ang aking paggraduate dahil sa pag-aaral ko ng music, pero pag binabalikan ko, parang hindi ako nagsisisi sa mga natutunan ko doon.

Hanggang ngayon, tumutugtog parin ako sa church at mas lalo akong masaya dahil lahat ng mga natutunan ko noon ay unti unti nang nagkakabuhay sa aking pagtugtog ngayon.

Huling mensahe: Infinite talaga ang mga bagay na pwede mong matutunan sa pagtugtog ng gitara at iba pang instrumento. Araw-araw, may natututunan kang bago. Ang sarap kasama sa buhay. Yan ang gitara. Bow!